logo




5 March 2012

Schrijfgraag – Paarden

Gepost in persoonlijk
Zo af en toe schrijf ik in de rubriek ‘Schrijfgraag’ over onderwerpen die niet per se met mode en beauty te maken, en waar wat meer schrijfwerk bij aan te pas komt.



Ik ben nooit een paardenmeisje geweest. Heb nog nooit een Penny gelezen, en heb misschien één blauwe maandag op paardrijden gewild, maar toen me dat werd verboden lag ik er niet echt wakker van. Net zoals kunst, lijkt het wel alsof liefde voor paarden met de jaren moet komen. Want ineens lijk ik ze overal tegen te komen, alsof ik ze aantrek als een magneet.

Een dierenvriendinnetje ben ik altijd geweest. Al sinds mijn geboorte als de dood van spinnen (ik kan ze inmiddels beter gedogen, maar alsnog), maar verder zou ik het een droom vinden om een dierentuin in mijn tuin te hebben. Letterlijk, want ik heb dat vroeger vaak gedroomd. Een meisje met een dierentuin in haar tuin: het lijkt me de perfecte setting voor een romantische jeugdfilm.

Verder dan een konijn ben ik helaas nooit gekomen. Het is er niet bij ééntje gebleven, nadat ik op mijn vierde ‘Koosje’ kreeg. Al veertien jaar heb ik dus konijnen, en ben ik een soort halve konijnenfluisteraar. Terwijl mijn zusje altijd onwennig met de beestjes is gebleven, weet ik precíes hoe ik met ze om moet gaan en lijken ze me ook altijd echt te leren kennen. Het toppunt bereikte ik toch wel met de laatst overleden Baas: Baas en ik hadden echt een band. Oh ja, je mag me nu best uitlachen als je wilt.

Dat werd namelijk ook gedaan toen er in mijn examenjaar door mijn favoriete, maar ontzettend maffe, leraar Nederlands werd gevraagd of er iemand nog wat te vertellen had. Tenslotte ligt er toch niets op je te wachten in je examenjaar. Bij gebrek aan reactie, besloot ik maar mijn niet-altijd-even-tactische mond open te trekken. Ik vertelde over Plopje, Toetel en Baas. De drie konijnen die ik toen had. En ik vertelde het trots. Hoewel mijn leraar me hoog had zitten, keek hij me aan met een blik als: ‘je denkt toch niet dat ik je vanaf nu nog serieus neem?’. Zeventien jaar en drie konijnen hebben waar je wél naar omkijkt (veel meer dan toen ik vier, vijf, zes of zeven was)? Dat is blijkbaar zoiets als als volwassen man deze hobby hebben.

Verder dan een konijn ben ik dus nooit gekomen, maar wel ‘minder ver’: hamsters, een cavia, kanaries, zebravinken, ik heb ze allemaal gehad. Ik zou ze het liefst ook weer allemaal hebben. Zo’n hamster in een balletje door je kamer, een vogeltje die je wakker zingt… het is alleen zo jammer dat ze met zijn allen simpelweg erg gaan stinken en veel troep maken. Daar wil ik geen halve dagtaak aan krijgen, want ik wil niet de realiteitzin verliezen.

Photobucket

Ik houd van dieren, maar ik had nooit iets met paarden. Een paard neem je niet, zoals een konijn, als knuffeltje op schoot. Die staan niet tegen het glas met hun kraaloogjes en gespitste oortjes als je de dierenwinkel in loopt. Voor mij waren het een soort veredelde koeien. Totdat ik laatst met mijn vader ging wandelen (bij hoge uitzondering; ik ben niet zo van het sportieve, en ook niet zo’n natuurliefhebber) en het enige levende (ervan uitgaande dat planten en bomen dat niet doen) dat ik die middag tegenkwam paarden waren. Die grote beesten stonden daar voor mij echt het weiland te versieren. Via sierlijke bewegingen – iets waar ik, als balletliefhebster, dan wél weer van houd. Dieren waar ik, toen ik ernaast stond, me ineens heel klein en onwetend bij voelde.

Sindsdien zie ik om de haverklap paarden. Paarden die ik anders ook al zag, maar niet registreerde. Mooie paarden, die sierlijk bewegen. Wij stammen van de aap af, maar wat waren we mooi geweest als we van het paard af hadden gestamd! Niet voor niets het dier dat geen bek en poten heeft, niet voor niets het enige dier waar een meisjestijdschrift over wordt gemaakt. Lichtelijk gefascineerd ben ik wanneer Nadine uit dit filmpje backstage aan ons vertelt dat ze een baantje heeft, speciaal om haar paard te onderhouden. Ontroerd word ik, als ik in War Horse zie dat de relatie met een paard misschien wel veel betrouwbaarder is dan met een mens. Blij word ik, dat ik in de outfitpost van gisteren eens niet alleen op de foto sta.

Photobucket

Als ik ooit klaar ben om mijn volgende droom, een dierentuin in mijn tuin, te verwezelijken, dan begin ik met een paard.

Foto’s door Jan Neman.

  • Like deze post op Facebook:
Dit wil je vast ook lezen
Reacties
  • Ik vind paarden supermooie dieren: zo elegant en toch zo sterk, maar ook lief en zachtaardig. Hoewel ik ze wel graag een 'aaitje' geef, ben ik er toch een beetje bang van. Ik ben ooit (toen ik een jaar of 10 was) van een paard gevallen en brak toen mijn arm. Sinds dien hangt er toch een soort 'traumatisch sfeertje' rond paarden voor mij…

    • ja ik snap het. dat was ook de reden dat ik niet op paardrijden mocht als klein meisje.

  • Paarden zijn best leuk hoor! Ik heb vroeger wel vaak paardgereden enzo, en ik vind ze nog steeds mooi en lief, vooral veulentjes <3 , maar echt heel veel heb ik niet met die beesten. Geef mij maar een hondje haha! ^^

  • Ik vind paarden zo gaaf! Ik ben alleen super allergisch 🙁 Ik moet alleen al in de buurt komen en mijn ogen gaan branden en ik ga me dan toch niezen. Ook mijn huid reageert er heel heftig op. Als puber heb ik wel eens paard gereden. Omdat ik het wilde. Het gevolg? Mijn hele huid zat onder met bultjes en ik heb een paar dagen lang alleen maar geniest en traanogen gehad. Zó jammer 🙁

    • vervelend zeg! allergieën lijken me zo rot. heb er gelukkig weinig tot geen last van.

  • Ik ben een dikke paardenliefhebber 🙂 Er staan hier twee in de stal en erg gelukkig bij ons (hoop ik)

  • Anouk

    In tegenstelling tot jou heb ik wel jarenlang de penny gelezen en ik rij ook al een jaar of 10 paard, ik moet je helemaal gelijk geven. Paarden zijn ontzettend elegant 🙂
    Erg leuk geschreven, Nice!

  • Nadine

    Die van mij eens lenen? 🙂 haha
    Groetjes Nadine

    • hé nadine. ik had je nog willen mailen wat betreft ons filmpje. ik hoop namelijk dat je er met een positief verhaal op terug kijkt! en ik wens je veel geluk met je paard. dankjewel voor je reactie!

  • ik was echt een paardenmeisje! Las zo ongeveer alle paardenmeidenblaadjes, Penny, PennyPlus.. geen idee hoe ze allemaal heetten. De Tina vond ik totaal niet interessant! Ieder vrij uurtje hing ik op de manege om de dieren te knuffelen, borstelen, tussen het wisselen van de lessen van en naar de stal brengen, helpen met op en afzadelen, paardjes in het weiland zetten. Heerlijk vond ik dat! Tot ik vorig jaar geopereerd ben aan mijn pols en niet meer durf te rijden :'(. Oke dat ik zoveel tijd op de manege doorbracht is ook wel langer geleden, maar ik reed nog wel een paar keer per jaar, op het strand of door het bos ofzo. Ik durf het gewoon niet meer, zo jammer!!

    • wat jammer! is het er zo slecht aan toe met je pols? lijkt me heel moeilijk om iets wat je zoveel deed los te moeten laten.

      • nouja, ik heb een behoorlijke bewegingsbeperking door de operatie en ben bang dat als een paard een onverwachtse beweging maakt met zijn hoofd dat ik dan alles naar de knoppen help. 🙁 Maar ik ga het heus ooit wel weer eens proberen, ooit 😉

  • wat leuk geschreven!!! Ik ben echt een dierenliefhebber van een afstand, haha. huisdieren als onze katten en honden zijn wel knuffelmateriaal, maar alle andere dieren bewonder ik van een afstandje! Ik had vroeger echt een paardenfobie, met 1 schoolreisje moest mijn moeder mij al gillend en schreeuwend op het paard tillen om te laten zien dat het niet eng is (dramaqueen), maar ik ben nog steeds een beetje angstig voor die grote beesten!

  • Lonneke

    Ik hou van paarden! Ik heb zelf ook een eigen paard, ze betekend echt alles voor me. Als ik me even niet zo lekker voel, dan vrolijkt ze me altijd weer op.

  • itsmysecretdiary

    Vroeger reed ik paard en nu doet mijn zus het nog steeds. Ze praat er alleen elke minuut van de dag over, dan wordt het irritant (:

  • nadine

    Ah wat een mooi verhaal, zit ik hier in mijn eentje te brullen. Ik heb namelijk een pony en die gaat weg. Nu gaat ze of in manege lessen lopen, of ze gaat naar het buitenland. Echt afschuwelijk! 4 jaar heb ik al mijn tijd in haar gestoken en met veel pijn en moeite er wat van proberen te maken, en nu verwacht iedereen dat ik haar gewoon los laat en verder ga op een nieuw paard. Mijn lief klein witje is namelijk een beetje te klein aan het worden. Maar wat je zegt is waar, paarden zijn heel erg sierlijk maar ze hebben ook een eigen wil en zullen altijd voor je door blijven vechten. Dat is nu het mooie aan paarden, ze hebben een eigen karakter en af en toe lijken ze zelfs jou slimmer af te zijn.

    • Renske

      Wat verdrietig voor je:( Een dier is uiteindelijk ook gewoon een familielid en vriend. Helemaal als ze al een tijdje bij je zijn. Veel sterkte en hopelijk toch ook veel plezier met je nieuwe paard.

      • ik heb geen nieuw paard hoor 😉 – nooit een paard gehad! dat stukje gaat over konijnen.

    • ah, wat erg voor je! ja, wat zegt snap ik heel goed. zelfs mijn konijnen hebben al een eigen karaktertje, dus kun je nagaan bij die grote dieren! veel sterkte ermee!

  • Romy

    Ik vind het niet gek dat je een band met je konijn hebt hoor. Ik had ook een konijn waar ik een hele hechte band mee had. Ik heb nu ook weer 2 konijnen, ik zou ze voor geen goud willen missen hoor, maar daarmee houd ik mezelf maar voor dat ze elkaar al hebben dus mijn niet meer nodig hebben. Alleen voor wat voedsel en af en toe wat aandacht, maar volgensmij staan ze niet te springen op een hechte relatie, haha. Maar paarden tja.. Het zijn mooie beesten maar ik moet eigenlijk niets van ze hebben. En ben ik de enige die even moet googlen op zebravinken?, ik had namelijk geen idee wat het waren..

    • hahaha. en? gevonden? het zijn vogeltjes. vinkjes met een zebra patroon ;). leuke afwisseling op kanaries. ik heb er nu ook twee bij elkaar, maar vind het nog steeds leuk ze te knuffelen hoor <3.

  • joycelysanne

    ik ben een typisch paardenmeisje, sinds ik vijf was rijd ik al en nu nog steeds! Begin dit jaar moest ik helaas stoppen met mijn lieve verzorgpony wegens zwaar gebrek aan tijd maar mis het ontzettend. Die pony was zó lief en ik had ook echt het gevoel dat hij wist wie ik was en dat we echt een soort band hadden. Ik ben officieel een paardenmeisje.

  • Ik ben altijd een beetje bang voor paarden geweest, ze hebben zulke grote tanden. Als klein meisje hoorde ik vaak verhalen van meisjes waarbij een paard in hun hand beet en vervolgens niet meer losliet. Ik hou het wel bij katten, hondjes en konijnen. 🙂

    • echt? ze hebben wel grote tanden, maar vooral dikke lippen haha. van bijten heb ik nog nooit gehoord.

  • Marii

    Wat leuk om te lezen dit stukje, ik zelf heb ook heel wat dieren gehad van een goudvis tot konijn ik ben een katten mens en paarden nee ook niet mijn ding veel te groot haha

  • Wat leuk, ik heb jaren paardgereden!
    Ik ben niet meer zo dol op rondjes rijden in de bak maar lekker over het strand galloperen blijft altijd gaaf!

    Heb je trouwens de film We Bought a Zoo gezien?
    Lijkt me echt iets voor jou haha, die hebben ook een dierentuin in de tuin! 😉

    • nee, niet gezien! thanks voor de tip! galopperen over het strand lijkt me wel een kicken gevoel. daar ben ik vast veel te schijterig voor haha.

  • Wat schrijf je toch leuk! Leuk dat je zo diep op een onderwerp in gaat waar je eigenlijk niet eens zo van houdt. Ik heb ook niet echt iets met paarden, maar ik vind het wel prachtige dieren.

  • Paarden zijn inderdaad géweldig :3. Ik rijd al sinds mijn zesde paard en heb sinds vorig jaar mijn eigen exemplaar in de wei lopen. Wat een schatje is het! Elke keer als ik naar buiten loop hinnikt ze vrolijk naar me, en kijkt ze met haar schattige ogen naar me.
    Tuurlijk ben ik wel eens gevallen, van mijn eigen paard 3 keer, en in de jaren dat ik op les zat ook zo'n 6 keer. Maar daar leer je van, van vallen en opstaan.
    Mijn paard is er voor me als niemand anders daar is. Als ik verdrietig ben, en met niemand wil praten. Paarden oordelen niet, ze zijn gewoon super <3

  • Lotte

    i<3 mijn super oude mega dunne maar uber liefe oude ponny.

  • Lotte

    ik heb trouwens ook paardgereden haha moest bijna mijn arm laten amputeren.