Het is oh zo slecht, maar soms oh zo verleidelijk (dat heb je weleens met slechte dingen): vergelijken. En dan heb ik het dus over ons. Vrouwen, meisjes, pubers, moeders, tantes, je kent ze wel. Over het algemeen ben ik redelijk behoudend met vergelijken, maar soms kan ook ik de verleiding gewoon niet weerstaan…
Ik mag absoluut niet klagen om het feit dat ik in twee dagen tijd met twee topmodellen op de foto ben geweest (hè, nu heb ik meteen de oorzaak van deze post verklapt), sterker nog: je moet me nog even knijpen geloof ik. Natúúrlijk zijn het ook maar mensen, maar het zijn óók topmodellen. Mooie vrouwen en knappe vrouwen. De meningen zijn erover verdeeld, maar ik vind modellen dus wel écht mooi. Zowel perfecte koppen (niemand is perfect, maar bij sommige is de imperfectie toch echt ver te zoeken) zoals Abbey Lee, als karakteristieke koppen zoals Daphne Groeneveld. Soms wel een beetje mooi als in onmenselijk mooi (bij een mooi mens denk je aan immers aan een mooi méns, niet aan een mooi topmodel), maar dan altijd nog als in kunstzinnig mooi.
De foto met Kim Feenstra maakte ik speciaal voor mijn vriendje, die toch wel een lichtelijke crush op haar heeft. Ten koste van mijn ego natuurlijk. Of vrouwvriendelijker gezegd: ega. Hoe erg wil ik mijn eigen ruiten inkoppen? Maar omdat, ik begon er al mee, vergelijken niet zo in mijn aard zit was ik zo naïef het wel te doen. Niet dat ik er spijt van heb. Ik heb nergens spijt van (deze uitspraak is in de categorie ‘alle ervaringen maken je tot wie je bent’).
Omdat ik echter een groot fan ben van ‘uitgaan van je eigen kracht’, zat ik het afgelopen weekend (net twee dagen in de lappenmand gezeten, geeft ook niet echt een egaboost) in mezelf op te noemen waar ik allemaal trots op en blij mee mag zijn: dat ik creatief ben, gedreven, en een goede zelfreflectie heb. Dit mezelf aan proberen te praten was echter van korte duur. Toen ik mijn vriendje ontmoette was tenslotte echt niet mijn openingszin: ‘Weet je dat ik creatief ben, en gedreven? En ohja: ik heb zelfs een goede zelfreflectie’.
Je kunt vergelijken tot je een ons weegt, bevestiging zoeken tot je er wanhopig van wordt (nog zo’n slechte die soms heel verleidelijk is), maar uiteindelijk werkt het allemaal averechts. Dan had ik hier als laatste zelfverdedigingspoging nog op kunnen schrijven: ‘Ik ken tenslotte ook een héleboel mooie mannen…’, maar van wraak ben ik eveneens niet zo’n voorstander. Wat ik liever probeer, is van de nood een deugd maken en zodoende mijn onzekerheid maar met de wereld delen. Is dat stomme, kleine ega’tje tenminste nog ergens goed voor. En dat ik dat hierbij oprecht heb gedaan plus met de insteek om anderen wellicht een hart onder de riem te steken plus dat schrijven lucht geeft: dat voelt ega… eeuh… megagoed.
Foto door Saskia van Schaik.
