Zo af en toe schrijf ik in de rubriek ‘Schrijfgraag’ over onderwerpen die niet per se met mode en beauty te maken, en waar wat meer schrijfwerk bij aan te pas komt.
Mijlpalen. Ik houd ervan. Mijn allergrootste is en blijft het behalen van mijn VWO-diploma (ik schrijf het nog maar eens op, zodat ik nog eens goed kan zuchten om het feit dat dat achter de rug is), maar ook rondom mijn blog sta ik altijd weer even te springen bij elke mijlpaal. Waarop Vera dan zou zeggen: ‘Houd jij dat allemaal bij?’. Ja, natuurlijk! Ik zou niet weten hoe ik het zou kunnen laten het níet bij te houden.
Deze week haalde ik de 550 Facebook fans, 1700 Twitter volgers, maar vooral… 1000 Bloglovin volgers. Daar keek ik al zó lang naar uit, en -eerlijk is eerlijk- het ging me allemaal zó langzaam, dat ik nu zo opgelucht ben dat ik echt wel kan janken als de teller inmiddels weer op 999 staat (ik durf dus niet te kijken, doen jullie het even voor me?).
Vandaar die lelijke Paint-cirkel dames en heren: ik ben gewoon té blij om zin te hebben binnen de lijntjes te tekenen.
Het is natuurlijk voor iedereen anders wanneer iets een mijlpaal is, maar ik ben iemand die het leven niet makkelijk vind (dat klinkt nogal dramatisch, maar ja: zo is het nu eenmaal), en als je iets snel bestempelt als een mijlpaal (om trots op te zijn) dan maakt dat het leven wat mij betreft gewoon een stuk aangenamer.
Het kost me even slikken voor het ik het durf op te schrijven, maar hier komt ie dan: dat ik het leven niet zo makkelijk vind, gaat natuurlijk niet zonder consequenties. Het maakt dat ik dagen heb gehad dat ik écht mijn bed niet uit kon komen. Niet omdat ik een beetje moe was of even geen zin had. Nog wat wilde luieren of niet wist wat ik moest onbijten, nee: omdat ik gewoon even de motivatie er niet meer voor had. Daar heb ik een hoop hulp bij gehad, maar die hulp gaat ook niet zonder slag of stoot. Om tegen een wildvreemde je hele hebben en houden bloot te geven, dingen te vertellen waar je zelfs niets van begrijpt, dingen te vertellen waar ik me voor schaam, dat wordt bij elk bezoekje een enorm tegenop zien. Je kunt je voorstellen dat het in beginsel maakte dat ik al helemáál mijn bed niet meer uit wilde komen en het liefste mijn kop in het zand stak. Want ohja: dát was pas een mijlpaal. Niet meer mijn kop in het zand steken maar überhaupt tegen mijn omgeving durven zeggen: ik geloof dat ik hulp nodig heb.
Nadat mijn reisje naar therapie zo’n twee keer met een hoop gehuil en gekrijs fout was gegaan, ging ik wekenlang netjes aan het handje van mijn vader. Figuurlijk dan, dat nog net wel. Dat hielp alleen al omdat ik wist dat de vraag stellen of ik nog terug kon absoluut geen zin had. Vorige week ging ik voor het eerst alleen. Ik heb gelopen. Zo’n kilometer, gok ik, pasje voor pasje en het was alsof ik naar de bakker liep. ‘Ik kan dit’. Dat lopen was één mijlpaal, het feit dat ik wist dat ik het kon was er nog één.
Nu ik toch op de biechtstoel zit, komt hier ook maar meteen de rest. Om eerlijk te zijn slikte ik niet alleen een hele dosis pillen voor mijn huid, maar ook ter ondersteuning van die therapie. En daar stopte ik ook maar meteen mee, toen ik besloot die voedingssupplementen aan de wilgen te hangen (zie deze post). Omdat ik wist dat ik het kon en omdat ik potverdrie niet afhankelijk wilde zijn van een stel pillen.
Lekker eigenwijs ging ik cold turkey (de bijsluiter zegt: AFBOUWEN!) en -wat ik normaal echt totaal niet doe- ik vertelde het in eerste instantie ook tegen niemand. Dat deed ik alleen maar omdat ik wist dat er niets was om zorgen over te maken, want ik wist dat ik het kon. Dat die pillen niets anders meer deden dan me ziek te laten vóelen. Zowel fysiek als mentaal. En als ik wéét dat ik iets kan, dan kan ik het ook. ‘Waar een wil is een weg’ is in mijn geweten een ijzersterke wet. En dus gebeurde het ook. Zonder blikken of blozen. Zonder gehuil of gekrijs. Cold turkey.
Ook een dag zonder nagels bijten en de bulten op mijn hoofd open krabben is een mijlpaal. Nee, die zijn niet te min om te mogen tellen. De lat niet te hoog leggen voor mezelf; nog een mijlpaal.
Dat ik dit nu allemaal deel met de hele wereld omdat ik het vertrouwen heb gekregen dat er niets is om bang voor te zijn (‘angst is een slechte raadgever’ is er één die ik zou onthouden): nog een mijlpaal.
Vergeet vooral niet, in het geval je nu denkt dat ik een ijzersterke tante ben die alles overwint en die nu elke morgen vol goede moed haar bed uit sprint (not true!), mijlpalen zijn alleen maar te behalen wanneer je (hallo cliché!) dieptepunten hebt gekend en ervoor hebt moeten knokken. Dus – al klinkt het als een paradox- een beetje knokken in het leven zorgt voor persoonlijke mijlpalen en hoe meer je er daarvan hebt hoe makkelijker het leven wordt. Denk daar maar eens overna.
Wauw.. mooi stuk Suzanne..
Wow! Super goed geschreven… Gefeliciteerd met je 1000 volgers, you deserve it! ^^
gelukkig maar… thanks!
wooow heel mooi stuk!
enne ik kan me wel in je vinden, ik kijk ook altijd naar bezoekers en naar dingen die ik gehaald heb!
Om te weten wat gelukkig zijn is, heb je moeten ervaren wat ongelukkig zijn is.
Dat zelfde geldt voor warm en koud. Je weet pas wat warmte is, als je kou hebt ervaren
Mooi geschreven! En respect dat je dit publiekelijk deelt.
je hebt helemaal gelijk! en dankje!
Mooi geschreven Suzanne!
Wauw ben trots dat je dit zo weet te vertellen! Snap maar een klein beetje wat je meemaakt, omdat bij mij de situatie behoorlijk anders was en het ook heel anders ervaarde. Maar ik weet dat toen ik het eindelijk deelde met mijn familie en naar een dokter ben gegaan ik me, ondanks veel tranen, zoveel beter voelde. Ik kan op dit moment dan ook alleen maar respect opbrengen en de hoop dat je deze stijgende lijn doorzet. Zoals je zegt er zullen altijd wel dalen blijven, maar ik hoop dat ze steeds minder diep worden en minder vaak gaan voorkomen.
En natuurlijk onwijs gefeliciteerd met je 1000 bloglovin volgers!
dankjewel <3! die bemoedigende woorden doen me goed!
Mooi geschreven Suzanne!
dankjewel!
Gefelciteerd!!!! (Hij staat idd helaas weer op 999, maar ik ga al m'n mensen om m'n heen oproepen om je te followen!!!)
En wat knap dat je er zo open over durft te vertellen!
meeh, ik zie het
. en en en? heb je al animo gevonden? dankjewel!
Bemoedigend, eerlijk, doorzettingsvermogen en respect zijn de woorden die in mij opkomen na het lezen van jouw stukje.
Elke dag je stukjes met outfitposts: waardoor je heel veel mensen (1000 dus inmiddels) inspireert en motiveert.
Bemoedigend: omdat je hiermee mensen oppept en hen een spiegel voorhoudt.
Eerlijk: omdat je dit met ons deelt.
Doorzettingsvermogen: omdat ik het zo knap van je vind dat je ondanks alles door blijft gaan; en al zólang je aan je dieet weet te houden.
Respect: Je wilt niet weten wat een respect je hierdoor kweekt
Succes
En dankjewel voor je blog…
wauw, daar krijg ik even een brok van in mijn keel. 1000x dank.
Dit is zo'n enorme eye-opener voor mij op dit moment, voel de tranen branden.
Dankjewel!
niet verdrietig worden hoor
. ik hoop dat het op een positieve manier een eye-opener voor je is en ik je ergens mee heb kunnen helpen. alsjeblieft.
Ben supertrots op je!!
dank!
<3!
Die laatste zinnen zijn helemaal waar Suz! Je kunt meer dan je denkt, mits in kleine stapjes. Een paar kleine stappen zijn een mijlpaal en een paar mijlpalen brengen je overal!!! Moet je zien waar allemaal in jouw geval
Liefs.
Bedankt dat je dit met ons wilde delen. En gefeliciteerd met je 1000 bloglovin volgers, ik ben blij dat ik er een van ben, want je blog inspireert me echt : )
Heel mooi stuk, goed geschreven. Ik voel me altijd zo goed als ik een mijlpaal heb bereikt in mijn leven.
dat moet je ook zeker doen!
Ik wil toch even reageren op dat cold turkey. Ik weet niet precies wat voor pillen je nam, maar als het onder de categorie 'echte antidepressiva' valt vind ik het héél gevaarlijk dit op een blog te schrijven alsof het geen probleem is. Ik ondernam een zelfmoordpoging toen ik ze een paar opeenvolgende dagen vergat te nemen… het kan dus wel echt heel gevaarlijk zijn zo plots te stoppen, zelfs als je je weer goed voelt en het is ontzettend belangrijk af te bouwen. Jij hebt het geluk gehad dat het bij jou niet zo'n effect heeft gehad, maar ik vind het gevaarlijk om dit aan je lezeressen mee te delen alsof het niet zoveel belang heeft, dat het wel even kan, cold turkey stoppen.
hoi ella. goed dat je reageert, dat op de eerste plaats. je hebt zeker een punt, maar bij deze: dit is absoluut niet iets wat ik wilde promoten. wat ik wilde promoten is 'waar een wil is, is een weg' (het maakt je trots als iets dan vervolgns ook lukt) en verder ben ik simpelweg geen arts, en kan ik geen uitspraken doen over hoe gevaarlijk het is. wat mijn therapeut me heeft verteld is dat als ik er zo stellig geen behoefte meer aan had, dat het dan waarschijnlijk (een slag om de arm houden is altijd goed in dit soort situaties) ook wel kan. of het het beste is, is een ander verhaal, maar voor mij was het op dat moment het beste.
jij was ze vergeten, en ik denk wel dat dat iets anders is dan er bewust mee stoppen. als ik ook maar enigszins het gevoel had dat het niet kon, had ik dat niet gedaan. ik denk dus dat het twee verschillende situaties zijn.
ik vind het heel vervelend als ik je misschien persoonlijk geraakt heb, en als je het gevoel heb dat ik iets wat bij jou grote consequenties had gebagatelliseerd heb en 'doe alsof het niets is'. dat is absoluut niet mijn bedoeling geweest. ik ga ervan uit – en ja: of dat goed is, is een ander verhaal- dat mensen hun eigen verantwoordelijkheid nemen en zelf nadenken. dát probeer ik via mijn blog te promoten, niet om mensen klakkeloos te volgen. dus ook mij niet! ik hoop dat dat zo overkomt, en zo niet: laat het me dan gerust nog of een volgende keer weten. ik leer hier van, en wil vooral dat het hier een inspirerende plek is, waar je je veilig kan voelen en niet ongemakkelijk.
Dankjewel voor je uitgebreide antwoord. Ik begrijp zeker wat je bedoelt, ik wou het alleen even zeggen, maar mensen moeten inderdaad hun eigen verantwoordelijkheid nemen
nogmaals: alleen maar goed dat je het uitspreekt en dat je er niet mee blijft zitten en daardoor misschien een naar gevoel aan mijn blog overhoudt. dat zou ik nooit willen. en van opmerkingen als die van jou waardeer ik alleen maar. je hebt het heel goed gebracht, dus dan ben ik er alleen maar dankbaar voor
. al is het op dat moment natuurlijk wel even slikken…
Wat mooi geschreven!
Gefeliciteerd met je 1000 volgers!
Liefs, Joyce
Wat heb je dit prachtig geschreven! Je raakt mij met deze post. Ik moest wel even flink slikken tijdens het lezen van deze tekst. Het raakt mij omdat ik ook deze week heb besloten om dingen anders te pakken. Misschien heb ik daar ook wel hulp bij nodig, maar de eerste stappen dat ik het erken zijn in ieder geval gezet. Ik vind het ontzettend dapper dat je dit op durft te schrijven. Ik hoop je nog een keer te ontmoeten, want ik vind je ontzettend inspirerend zowel of fashion, maar ook op persoonlijk gebied.
Gefeliciteerd met je mijlpijlen en ga zo door!!
dankjewel! toch wel bijzonder om te horen dat ik mensen raak en dat je me eens wilt ontmoeten. dat is natuurlijk eensgelijks, maar dat komt vast wel een keer
. ik weet verder even niet wat ik moet zeggen, maar het doet me een hoop.
Wat een goed stuk, mooi geschreven en ik sta er helemaal achter. Waarschijnlijk omdat ik net als velen me herken in bepaalde stukken en bezig ben mijn leven te veranderen. Gefeliciteerd met deze mijlpaal!
dankjewel! lief van je en succes met je eigen veranderingen
Een geweldig goed stuk geschreven, zo open, zo eerlijk, veel respect daarvoor. Je gaat ontzettend goed Suzanne, je mag met recht trots zijn op alle mijlpalen die voor jou zo belangrijk zijn.
dankjewel leontine!
Een grote stap op weg naar volwassenheid!
Wauw meid! Echt knap dat je, je zo kunt verwoorden.
Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar ik ben enorm trots op je!
Keep up the good work en gefeliciteerd met je 1000 volgers!
Liefs! Xx
super lief van je, dankjewel!
echt heel mooi geschreven en super herkenbaar. Ik kwam ook dagen mijn bed niet uit omdat ik alles niet meer zag zitten en heb er hulp voor gehad (en nog steeds krijg)
Het behalen van mijn vwo diploma was echt een overwinning (en ik heb het een hele tijd niet eens geloofd), voor het eerst naar een concert/festival gaan was ook een mijlpaal (nu ben ik er niet weg te slaan) en dat ik nu ben toegelaten op de kunstacademie van mijn dromen (nee niet artez) is echt de grootste mijlpaal en daar had ik een jaar geleden niet van durven dromen.
De allerallergrootste mijlpaal voor mij is dat ik bijna helemaal klaar ben met de therapie, ik kan zeggen dat de sociale faalangst mijn leven niet meer overheerst en ja ik blijf altijd bezig met wat mensen van mij vinden, maar het beïnvloed mijn gedrag niet meer. Ik focus me op de positieve dingen in het leven (de mijlpalen) en hoop dat jij hetzelfde gaat/blijft doen, want het leven door een roze bril is echt heel erg leuk (ook dat is een hele tijd geleden dat ik heb gezegd: het leven is leuk).
Oh, en je schrijft echt heel erg goed, we (of tenminste, ik) zien al lezende de vooruitgang, keep going strong! (en dat zal engels grammaticaal gezien vast niet kloppen, haha)
toch wel fijn om te merken dat ik niet de enige ben die met dingen worstelt enzo. aan de buitenkant zie je dat niet, maar het zijn een hoop mensen. fijn dat jij ook veel voldoening haalt uit je mijlpalen! wat fijn dat je vooruitgang ziet: vind ik tof om te horen!