Als ik geteld zou hebben hoeveel koppen thee ik in mijn leven gedronken heb, kom ik vast op zo’n 80 zwembaden vol. Ik vind thee een prachtig drankje. Het is wat mysterieuzer dan koffie (koffie is immers gewoon zwart, of -indien gewenst- bruin). Thee is tenminste in tig kleuren te verkrijgen, de smaken zijn eindeloos, en het zakje laten trekken werkt bijna mediterend.
Thee is veelzeggend. Wanneer ik bij mensen thuis kom, dan denk ik toch een hoop op te maken uit het feit waar de theezakjes in bewaard worden, welke smaken thee ze hebben en hoe vaak die smaken wisselen. Thee is internationaal. Ik geloof niet dat er een land ter wereld is waar ze niet weten waar je het over hebt, wanneer je het hebt over thee. Misschien voor jou onbelangrijk, voor mij – als lichtelijke cultuurbarbaar- best prettig om op die manier overal ‘thuis’ te kunnen zijn.
Zwarte thee zou wat mij betreft trouwens verboden moeten worden. Laatst zei Yara tegen mij: ‘Maar van thee krijg je toch bruine tanden?’. Néé, dat is dus zwarte thee, die het verpest voor het imago van de rest. Ongezond, minder lekker, en het grootste probleem is nog: het meest gangbaar en verkrijgbaar. Ga jij maar eens ergens kruidenthee vragen. Negen van de tien keer zul je een antwoord krijgen als: ‘Eeeuhm… ik heb wel aardbei?’ (voor wie het niet weet: thee met een fruitsmaakje is óók zwarte thee).
Om nog maar te zwijgen over de helende en detoxende effecten die kruidenthee heeft. Kamillethee is hét remedie tegen oogontsteking (niet drinken, maar voorzichtig aanbrengen op je oog), vlierbloesemthee zou helpen tegen slijmvliesontsteking en hooikoorts en rooibosthee bevat veel anti-oxidanten – voor meer theeremedies: hier vindt je een lijstje.
Thee is dus best belangrijk voor mij. Zo is het één van de belangrijkste elementen geweest die me door mijn dieet heeft heen gesleept: thee was het enige drankje die ik al dronk, die ik al lekker vond, en die ik gewoon mocht blijven drinken. Thee staat voor mij dus ook voor een soort stabiliteit.
Al deze factoren zorgen ervoor dat ik hoge eisen stel aan een theeglas. Met de nadruk op glás, want -hoe het komt weet ik niet- thee smaakt half zo lekker niet in een ander ‘vervoersmiddel’. Naar zo’n glas moet ik nogal wat uren per dag kijken, ze in en uit de vaadwasser ruimen, ze op elkaar stapelen, ze vasthouden, en vooral: er thee inschenken. Misschien lach je me nu heel hard uit, maar de zoektocht naar het ideale theeglas is écht niet zo eenvoudig.
Al jaren hebben we dezelfde matte theeglazen, zie bovenstaande foto. Ze zijn prima, maar ik begon me toch aan ze te ergeren. Om te beginnen houden ze niet zo prettig vast (en ik loop heel wat met ze de trap op en af, bij voorkeur met nog véél meer in mijn handen, dus: niet onbelangrijk!), en ten tweede vind ik ze te klein. Ik vind thee zetten best een hele bezigheid, en een theepot zetten voor mezelf (ik ben de enige thee drinker in huis) vind ik ook wat overdreven, dus ben ik af en aan in de weer met de waterkoker. Áls ik dan thee zet, dan wil ik ook een flinke kop. Ik ben nou eenmaal géén zuipschuit, máár zou dat wel meer moeten zijn.
Voordat ik me goed en wel gerealiseerd had dat ik toch echt nieuwe glazen wilde, stuitte ik al op een set in een notenwinkeltje. Groter en mooi vorm gegeven (vind ik niet eens zo belangrijk, maar is tenslotte ook geen straf) had ik vier nieuwe glazen voor een tientje. Dat tientje werd uiteindelijk de straf, want toen ze binnen twee weken allemaal óf door de vaatwasser óf door het hete water het lootje hadden gelegd, zei de eigenaar de winkel: ‘Tja, ze waren ook maar een tientje…’. Geen vier glazen voor een tientje meer dus.
Nee, mijn vader had een beter idee: tíen glazen voor een tientje (bij wijze van spreken, zie weer bovenstaande foto). Hij kocht het állerlelijkste soort bij de Hema. ‘Probleem opgelost’, denken mannen dan. Nou vind ik vormgeving dus echt niet het belangrijkste, maar er zijn grenzen. Ik hoef niet per se met een theeglas te lopen waar ze er op een bezuinigende bassischool ook zo’n honderd van hebben.
Zoek en gij zult vinden. Zo gezegd, zo gedaan. Op fonq.nl vond ik simpele maar mooie glazen. Leuk detail: mondgeblazen, en dus allemaal uniek. Niet dat je dat er echt aan afziet, ze zijn behoorlijk hetzelfde, maar zoals je weet vind ik uniek geen lelijk woord.
Het allerbelangrijkste echter: ‘Het dubbelwandige glas is bestand tegen extreme temperaturen’ (niet dat ik het getest heb, maar de website zegt -30 en +530), én ‘bestand tegen veelvuldig afwassen’. Doordat ze dubbelwandig zijn kun je ze rustig vastpakken zonder dat een handvat in je huid snijdt, maar ook zonder dat je je hand brandt. Tenslotte zegt Fonq er netjes bij: ‘Het blijft glas, dus het is aan te raden voorzichtig om te gaan met metalen lepeltjes’. Dank voor de informatie, maar aan lepeltjes doe ik niet: van súiker krijg je pas zwarte tanden.
Ben jij ook kritisch als het op sommige simpele dingen aankomt? En -waar ik ook best benieuwd naar ben- ben jij een thee drinker en herken je mijn eisen aan een theeglas?
Foto’s door mij.
