logo




17 June 2012

Wat vind jij? – Vaderdag

Gepost in overig, persoonlijk
In Wat vind jij? plaats ik een stelling met als onderwerp iets fashion-, beauty of mediagerelateerd. Na wat achtergrondinformatie en mijn eigen mening, wil ik jouw reactie op de stelling weten!

Deze keer een Wat vind jij? die niet zoveel met mode, beauty, en slechts een klein beetje met media misschien, te maken heeft. In principe is Schrijfgraag voor dit soort thema’s in het leven geroepen, maar wat nou als ik heel graag jullie mening wil weten over dit onderwerp? En als het thema goed bij de dag van vandaag past? Dan zien jullie dit voorval wel even door de vingers, toch? Het is niet de bedoeling dat dit één groot sentimenteel en persoonlijk blog wordt, deze week leek het wellicht hier en daar wel even zo, maar ik blijf bij mijn visie: er is meer op de wereld dan alleen mode. Dus om alléén maar over mode te praten voelt voor mij als een olifant in de woonkamer negeren.

Het onderwerp in kwestie heeft alles te maken met eerste tweet van vandaag. Ik kwam laatst bij een jongetje die braaf een vaderdagwerkje had gemaakt. ‘Die ga ik woensdag bij mijn opa brengen’, zei die. ‘Want woensdag ben ik altijd bij opa en oma’.   Voor hem de normaalste zaak van de wereld. Al zijn hele basisschoolcarriére ging het zo. Maar op dat moment vond ik de wereld echt even te hard voor zo’n klein kereltje.

Ik zei: ‘Maar zondag is het toch Vaderdag? Waarom breng je hem zondag gewoon niet even? Ze wonen toch vlakbij?’. Daar moest ie even over nadenken. Want immers: zijn hele basisschoolcarriére ging het al zo. Waarom ik het zei is omdat Vaderdag een dag is voor vaders én voor kinderen. Volgende week woensdag zou een woensdag zijn net als alle anderen.

Bij mij is er al jaren geen moeder meer om Moederdag mee te vieren. En het grappige is: ik heb dat nooit een punt gevonden. Net zoals het kereltje met zijn woensdagmiddag: zo was het gewoon. Toen ik klein was bracht ik mijn werkje naar het graf, ik gaf het aan mijn tante of mijn oma. Ik was toch wel trots op mijn werkje, waar het dan ook terecht kwam.

Nu ik een vergelijkbare situatie terug zag bij dat kereltje werd het ineens een heel ander verhaal. Dat zo’n jong ventje van zo’n grootschalig iets werd buitengesloten. Iets waar hij zelf geen enkel aandeel in heeft. Ik kon er niet goed tegen. Ook al weet ik júist zelf heel goed dat er geen enkele reden is om medelijden met hem te hebben, toch denk ik vandaag aan hem. En wil ik vandaag dan ook een stelling voorleggen die ik eigenlijk, gek genoeg, nog nooit eerder heb gehoord:

“Vader- en moederdag is niet meer van deze tijd”.

Er zijn alleen al zoveel kinderen met gescheiden ouders tegenwoordig. Vaak allebei nog in beeld, maar vaak genoeg ook niet. In beiden gevallen is de dag toch een familie aangelegenheid, waarvan ik me kan voorstellen dat deze best confronterend is. Voor de goede orde: we hebben het hier dus niet over een kleine groep, maar meer dan 550.000 kinderen wonen niet of bij één van hun ouders. Dat wil niet zeggen dat ze geen vader of moeder meer hébben, maar – vergeet niet dat dit ook voorkomt- kan wel betekenen dat ze die práktisch niet hebben. Van ouders die ook daadwerkelijk overlijden, weet ik dat het er 9000 per jaar zijn (van kinderen!). Het ironische is ook nog eens: Vaderdag is ontstaan, doordat een dochter haar vader, die weduwnaar was geworden, haar vader wilde eren. Ontstaan in een éénoudergezin dus. Inmiddels leven we honderden jaren later en in een heel andere tijd. Moeten we, in het belang van kinderen, die confrontatie niet uit de weg gaan? Maar mensen (kinderen) te veel ontzien is ook niet altijd de beste oplossing.

Photobucket

Waar ik het meeste bang voor ben is dat jonge kinderen zonder vader of moeder toch lichtelijk een ‘zwart schaap’ worden.  Jonge kinderen kunnen keihard zijn voor elkaar, zoals je weet, en bovendien vragen gaan stellen waar het kind geen antwoord op weet, geen antwoord op mag geven, of zich op een andere manier ongemakkelijk bij voelt. Opnieuw is de vraag: moet je kinderen hiervoor (tegen?) beschermen of niet?

Persoonlijk ben ik ervoor om niet te beschermend om te gaan met kinderen. Dat is vast mijn pessimisme (‘De wereld is hard’): ik denk dat je kinderen er uiteindelijk niet mee helpt hen voor de maatschappij te ‘behoeden’. Daarbij denk ik ook dat vaders en moeders zo iets basaals zijn – iets waar je hoe dan ook nooit omheen kunt en die er altijd zullen zijn- dat deze dagen een fenomeen zijn waar je simpelweg niet omheen kúnt. Individualisering, emancipatie, vergrijzing: voor vaders en moeders met kinderen maakt dat niet uit, geen enkele maatschappelijke ontwikkeling kan dit fenomeen uit de tijd laten zijn volgens mij. Wel vind ik dat de toenemende commercie hier afbreuk aan kan doen. Maar dat is een ander verhaal.

Wat je ook van de stelling vindt: ongetwijfeld ken je iemand zonder vader. Denk even een paar tellen aan hem of haar en we hebben samen die commerciële afbreuk meer dan goed gemaakt, volgens mij.

Hoe heb jij Vaderdag gevierd? Hecht je er veel waarde aan?


Gebruikt als bron ter ondersteuning: 

CBS

P&P  Consult

Leerwiki.nl

 

 

  • Like deze post op Facebook:
Dit wil je vast ook lezen
Reacties