Zo af en toe schrijf ik in de rubriek ‘Schrijfgraag’ over onderwerpen die niet per se met mode en beauty te maken, en waar wat meer schrijfwerk bij aan te pas komt.
is twee weken weg en dat maakt mij tijdelijk de ‘baas’ van het huis. Alles wat hij mij zo graag ziet doen als hij er wél is, doe ik als hij er niet is. Echt iets voor mij. En als papa’s zus (mijn tante dus) me na een paar dagen zonder papa hoort praten, zegt ze: ‘Goh, waar ken ik dit toch van?’. Ik schrik. Voel me op dat moment net de dochter die tegen haar moeder heeft gezegd: ‘Mijn kind hoeft later nooit groente te eten’, maar het háár dochter twintig jaar later mooi wél laat doen.
We lijken op elkaar, dat is al jaren helder. Toch zou ik het later altijd ‘anders doen’. Niet na het koken éérst de keuken opruimen en dan pas eten bijvoorbeeld. Of me een slag in de rondte stressen als er een hoop visite thuis komt door een verjaardag. Nee, ik zou lekker de boel de boel laten (zoals papa dat dan uitdrukt, om binnen de personages te blijven) en relaxen tot ik erbij neerval. Ik, ik die alles onder controle moet hebben en de grootste moeite heeft met ontspannen. Uhu.
Ik heb Bas verteld dat fruitschillen ind e groene container moeten, heb uiteindelijk zijn bord maar opgeruimd, en had bijna gezegd: “Hoe vaak moet ik het nou nog zeggen?”, maar je begrijpt dat dat laatste net te ver ging.
Gelukkig houd ik nog steeds niet van badderen, bel ik jou wél het liefste elke dag op en zou ik van mijn huisdieren het liefst een ‘rariteitenkabinet’ maken (zoals jij dat uitdrukt). In huis-tuin-en-kuiken-termen: ik ben niet vies van alles wat afwijkt van de natuur en jij zeker wel. Gelukkig, want zoals ik al aangaf: het moet binnen de perken blijven. Alles wat ik irritant vond en niet begreep aan jou: ik doe het ook.
Geen antwoord geven op een vraag bijvoorbeeld, omdat je daar ‘even geen ruimte voor hebt’. Of zeggen: ‘Ik ben even bezig’, maar ondertussen altíjd bezig zijn. En níet te vergeten uitspraken doen als ‘Het moet wel een doel hebben’.
Maar ook veel van waar ik trots op ben, komt bij jou vandaan: mijn kritisch denken, mijn eerlijkheid, en mijn goed kunnen verwoorden.
Papa, toen ik na een week als ‘huisbaas’ eters kreeg, moest ik me inhouden: niet de keuken opruimen vóór het eten. Gelukkig had ik honger, maar bij het toetje hield ik het niet meer. Voordat ik aan mijn nagerecht begon was de keuken spik en span.
Als je kijkt probeer ik het misschien wel te verbergen, maar: ‘papa, ik leek altijd al op jou’.
P.S. Een welverdiende rectificatie voor mijn lieve vriendje, die veel netter is dan ik en die, als ik bij hem ben, altijd míjn bord op moet ruimen.
Wat een heerlijk stukje! Heb het met een grote glimlach zitten lezen!
Ontzettend leuk geschreven!
thanks!
Mooi geschreven en erg bekend verhaal! Mijn ouders waren ook een week weg en samen met mijn vriendje heb ik toen het huishouden gedaan. Normaal zit ik altijd op m’n moeder te mopperen dat ze me zegt dat ik de hond uit moet laten. Nu moest ik m’n vriend continue aansporen om de hond uit te laten. Hij had er dan op zijn beurt natuurlijk geen zin in.
haha, herkenbaar!
Ik reageer de laaste tijd niet meer omdat ik het ongelooflijk druk heb, ondanks dat ik nog wel al je artikelen lees. Hier moest ik wel op reageren, ik heb het namelijk met tranen in mijn ogen gelezen. Ik lijk echt in alles op mijn vader, maar wil het juist niet omdat hij ons een jaar geleden heeft verlaten. Verder wel ontzettend leuk geschreven inderdaad!
heel lief dat je nu wel even de tijd neemt dan! ik hoop niet dat je het vervelend vindt dat ik je nu weer verdrietig heb gemaakt, maar wens je in ieder geval veel sterkte.
Neehoor schat! Ik vind het juist heel fijn om te zien dat er genoeg meisjes wel normaal met hun vader overweg kunnen
gelukkig!
Mooi geschreven Suzanne.
Ik ben echt super trots op je en ook op je vader. Hij heeft jullie een goede basis meegegeven. Ben er dus maar trots op dat je op hem lijkt. Ik weet zeker dat je ook in veel dingen op je moeder lijkt al kun je dat niet meer zo goed vergelijken.
wat lief dat je weer reageert ans!
Prachtig stuk, Suzanne! Blij ook dat ik niet het enige papa’s kindje ben.
Verder ook echt zooo blij (dit wilde ik al maanden geleden commenten – vergat het steeds) dat je in het Nederlands schrijft.
haha. daar hoor ik bijna nooit meer iemand over, toch leuk om dat nog eens te horen! heb je een tijdje geleden niet meer gezien hier, laat je weer eens een reactie achter?
Bij deze! Ik comment eigenlijk te weinig. Ik lees je site vaak mobiel en vind reacties achterlaten dan al snel 'gedoe' (ligt aan mijn luiheid of nee… blame my iPhone). Superleuk dat je dit een leuke reactie vond, trouwens.
Heb er nog steeds spijt van dat ik bij John Beerens geen gedag durfde zeggen. Starstruck in Tilburg, of all places, haha.
begrijp ik wel! leuk dat je wel kijkt in ieder geval. ik kan niet alles hebben
. de volgende keer beter, toch?
Mooi stukje!
Wat een prachtig stukje heb je geschreven. Ik vind de tekst van dat liedje ook zo mooi!
me too!
Prachtig, kan me er helemaal in vinden. Ben ook een papa's kindje!
Mooi geschreven meis!
Niet alleen zicht op de buitenkant, maar ook inzicht in de binnenkant!
hé corrie, wat leuk dat je een reactie achterlaat!