Sinds ongeveer drie maanden heb ik haptotherapie. Niet om een specifieke reden; het kwam op mijn pad en ik ben het gaan proberen. Voor degene die niet weten wat het is: ik heb het geïnterpreteerd als een soort psychische therapie (zoals van een psycholoog), maar dan voor je gevoel en niet voor je psyche. Bij haptotherapie doet beredeneren, nuanceren en relativeren er niet echt toe: het gaat daar om wat je voelt en je gevoel moet je juist leren níet te relativeren, maar er gewoon laten zijn.
Waarom ik dit noem is omdat haptotherapie, zoals elke vorm van therapie, echt een spiegel voorhoudt en confronterend is hier en daar. Al is het maar omdat je je hele hebben en houden bloot geeft aan iemand die je niet persoonlijk kent; die dus best op kan kijken van dingen waar je hele omgeving al niet meer van opkijkt, maar die een objectieve vreemde nog wél opvallen.
Eén van de dingen die mijn therapeute opviel was dat ik altijd en bij alles zeg: ‘waarom?’. Ik wil zo’n beetje alles voor je doen, maar wel onder de voorwaarde dat je me een goede reden geeft. Als klein meisje werd ik nog wel eens een wijsneus gevonden en zeiden volwassenen gewoon ‘daarom’. Je kon me serieus bijna niet erger beledigen. Ik wilde en wil overal een oorzaak, gevolg, consequentie, aanleiding en reden dus voor weten en als ik die niet krijg voel ik me niet serieus genomen.
Een voorbeeld is mijn huid. Ik wilde niets weten van welke make-up ik nog wél kon dragen, ondanks mijn huidprobleem; ik wilde gewoon weten waar mijn moeilijke huid vandaan kwam. Een ander voorbeeld was het naar school gaan; met de informatie die ik daar leerde wilde ik niets gaan doen, dus ik zag de goede reden van school niet in. Iets gewoon accepteren zoals het is en niet bij alles nadenken, me dingen afvragen, verder denken en/of doorvragen: het komt maar moeilijk in mijn woordenboek voor.
Voor mij is diepgang erg belangrijk. Ook al schrijf ik tweets van 140 tekens (die ze schijnbaar oneliners noemen), ook al houd ik ervan met mijn uiterlijk bezig te zijn, ook al doe ik niets liever dan knuffelen met mijn konijnen: wat mij betreft is het allemaal een compensatie voor het feit dat ik niet zonder diepgang kan.
Met diepgang is niets mis natuurlijk, en ik denk dat de meeste van jullie dit ook wel zullen herkennen. Ik heb immers nog nooit iemand van zichzelf horen zeggen dat hij/zij oppervlakkig en eerlijk gezegd denk ik ook dat bijna niemand dat écht is – hooguit zo lijkt.
Het probleem is alleen: mijn vorm van diepgang uit zich dus vaak in de vraag ‘waarom’ en daarmee roep ik regelmatig discussie op. Soms bewust, soms onbewust. Of nee: eigenlijk altijd bewust, maar me alleen niet altijd bewust van het feit dat niet iedereen discussiëren zo normaal en vanzelfsprekend vind als ik. En wanneer iemand het wel normaal of vanzelfspreken vindt, heeft hij of zij er nog niet altijd zin in. Mijn vriendinnetje (ik mag geen ‘tje’ zeggen van haar maar ‘vriendin’ klinkt zo ouwelijk) Yara is daar het perfecte voorbeeld van: ze is niet vies van een discussie, maar heeft niet altijd zin over elk onderwerp eindeloos door te malen en/of een gespannen sfeer te creëeren.
Toen Linda gisteren op Facebook zei dat ik toch altijd overal zo over in discussie ga, realiseerde ik me dat mijn behoefte aan diepgang (goed verwoorden en analyseren, de juiste conclusies trekken en antwoorden vinden, andermans motieven snappen, etc.) me al van jongs af aan in de weg zitten.
Op school was één van mijn favoriete vakken maatschappijwetenschappen. Het grote nadeel vond ik er echter van dat we véél te weinig achtergrond informatie kregen over de onderwerpen wanneer we over ze discussieerden. Mijn lerares heeft nooit gezegd dat ik daar ongelijk in had, maar ze deed er ook niets aan om het te veranderen. Haar houding kwam over als: ‘de wereld zit nou eenmaal niet meer met achtergond informatie in elkaar’. Vanaf toen wist ik dat ik daar een stokje voor wilde steken.
Wat zich onder andere uit in mijn blog. Mijn teksten zijn vaak veel te lang, maar ik wil gewoon alles behandelen. Wanneer iemand dan tóch nog een vraag stelt, denk ik: ‘Zie je wel, het was nog niet uitgebreid genoeg’. Terwijl ik ondertussen vecht tegen de ‘kritieken’ dat mijn teksten zo lang zijn, dat de aandachtsboog van mensen op het Internet maar kort is, en dat ik langdradigheid in bondigheid moet veranderen.
Of het nou om die lange tekst, een discussie voeren of een persoonlijk vraag stellen gaat: vaak probeer ik diep, dieper en nog iets dieper te gaan totdat ik voor mijn gevoel gevallen ben. Waarna ik me afvraag: zag ik nou het paaltje niet, of ben ik gewoon de enige die zich op het gladde ijs durfde te begeven?
