In Wat vind jij? plaats ik een stelling met als onderwerp iets fashion-, beauty of mediagerelateerd. Na wat achtergrondinformatie en mijn eigen mening, wil ik jouw reactie op de stelling weten!
Toen Yara (die naam heeft inmiddels toch geen uitleg meer nodig?) en ik nog samen op school zaten en bijbaantjes hadden, hadden we het er wel eens over: dat haar piercings en haar gekleurde haar soms best wel eens in de weg zaten bij het vinden van een baantje. Vaak waren dat meer zorgen dan dat het betekende dat ze echt niet aan een baantje kon komen, maar soms was het wel een issue. In hoeverre pas je je uiterlijk nou aan aan je baan, en in hoeverre vind je het terecht dat je dat moet doen?
Merel reageerde afgelopen week op Twitter over mijn stijl met ‘het is vaak geen kleding die je aantrekt naar een kantoorbaan, maar daar is het ook niet voor bedoeld’. Zo’n uitspraak fascineert me, want het eerste dat in me opkomt is vervolgens: ‘Wat trek je dan wél aan naar een kantoorbaan? En waarom dat en niet dit?’.
Uit onderzoek is gebleken: patiënten hebben meer vertrouwen in een dokter die net is gekleed.
Representativiteit is natuurlijk vooral belangrijk wanneer je te maken hebt met klanten. Wanneer je hen iets moet verkopen of hen moet overtuigen dan is het belangrijk dat je uitstraalt dat je weet waar je het over hebt, en dat je zorgvuldig en betrouwbaar bent. Wanneer je dan bijvoorbeeld een broek draagt met gaten kan dat nog zo hip of jouw stijl zijn, het straalt niet per se uit dat je zorgvuldig bent (met je kleding). Dat kan ik wel begrijpen. Net zoals ik het dan weer níet kan begrijpen dat sommige leraren op de basisschool heel kinderlijke kleding droegen met Disney prints e.d. Niets mis met kinderlijk, maar dan graag wel zo gecombineerd dat je uitstraalt dat je jezelf serieus neemt. Lijkt me wel van belang voor je uitstraling als leraar. Dus ja: ik vind het logisch dat er in onze maatschappij zoiets speelt als een ‘representatief uiterlijk’.
Tegelijkertijd vind ik het wel weer raar dat er op sommige plekken nog best een taboesfeer hangt rondom bijvoorbeeld tattoeages. Daar vind ik niets onverzorgds aan. De enige reden dat er nogal eens negatief over gedacht wordt is omdat er een verband is tussen tatoeages en criminaliteit. Bij de maffia en criminele organisaties komen er relatief veel meer tatoeages voor. Vooral in Amerika speelt dat, maar ook in Nederland. Een bekend verhaal is dat van de tattoo killers. Daarnaast is uit onderzoek gebleken dat onder laaggeschoolden er aanzienlijk meer mensen zijn met een tatoeage. Dat zal ook geen bevordering van de goede naam zijn.
Voor de duidelijkheid: ik zeg dus NIET dat iedereen met een tattoeage crimineel en/of dom is, ik vertel je alleen waar de associatie vandaan komt. Onderzoeksresultaten zijn feiten, maar de associaties die daaruit voortvloeien vind ik persoonlijk achterhaald. Er zijn tegenwoordig zoveel mensen met een tatoeage (een kwart van de mensen tussen de 18 en 50 jaar) en bovendien zijn deze getatoeëerde mensen steeds vaker hoogopgeleid. We vinden toch ook niet (meer) alle mannen met kale hoofden hooligans of iets dergelijks?
Goed, deze post gaat niet over tatoeages, maar over representativeit. En van jou wil ik graag weten of je het eens of oneens bent met de uitspraak:
“Van ieder mens mag en kan verwacht worden dat zij haar kledingstijl en uiterlijk aanpast aan representativiteit, die bepaald wordt door haar werkgever en/of sociale en publieke instanties”.
Voor het gemak heb ik de stelling even vrouwelijk gemaakt, aangezien hier (voor zover ik weet) vooral vrouwen komen lezen. De stelling is natuurlijk net zo toepasbaar op mannen.
Hoewel ik erg ben voor individualiteit, ben ik het wel met de stelling eens. Natuurlijk zou ik, wanneer ik voor een werkgever zou werken, er liever uitzien zoals ik dat zelf wil. Toch begrijp ik wel dat ik me ondergeschikt moet maken aan hun wensen. Ik ben letterlijk bij hen in dienst, en moet me dus ondergeschikt maken aan het bedrijf. Als dat betekent dat ik mijn haar niet blauw mag verven omdat dat klanten te veel afleidt, dan vind ik dat ik me daarbij neer moet leggen. Ook al baal ik daar misschien van of ben ik het er niet mee eens dat ik afleid. Datzelfde geldt dus voor tatoeages, om daar nog even op terug te komen: ik vind wel dat een werkgever mag verwachten dat ik die verberg. Verder dan dat vind ik dat ze niet kunnen en mogen gaan, want met wat je niet ziet hebben ze toch ook niet te maken?
Sommige sportscholen willen liever geen mensen met tatoeages in hun school. De tattoo shop van Liza Hamawy zat ín een sportschool in Voorschoten (ze is inmiddels verhuisd).
Sterker nog: soms vind ik dat het wel wat beter kan met die representativiteit in Nederland. Aan het begin van deze post noemde ik leraren al even. En als je ziet hoe personeel in kledingwinkels is aangekleed… of wanneer obers in mooie restaurants op afgetrapte gympies lopen… Dat doet afbreuk aan de algehele sfeer en het algehele imago van het bedrijf, vind ik.
De andere kant is dat ik vind dat die eis voor representativiteit niet door moet slaan naar discriminatie. Er zijn restaurants waar je gewoon niet aangenomen wordt als je een niet behoorlijk mooi uiterlijk hebt, en dat vind ik wel op het randje.
Wat vind jij? Ik hoor graag je reactie op de stelling!
Gebruikt ter inspiratie/als ondersteuning en als bron voor afbeeldingen:
Stichting Promise / Watweetje / Tattooplatform.nl / RTV Noord / Deweekkrant.nl / Dutchtattooshop.nl
Ik ben het met de stelling eens. Wat je daardoor wel krijgt is dat je werkkleren simpelweg ook meer je privekleren worden omdat ik bijvoorbeeld niet een dubbele garderobe kan aanschaffen. Dat gaat echt heel langzaam. Dus probeer ik er creatief mee om te gaan. Dat ene jurkje met een jasje is ineens geschikt voor werk. Als je hier nog tips over hebt??
goed dat je er creatief mee omgaat! dat moet je ook zeker doen, want ik denk dat twee garderobes aanschaffen helemaal niet nodig is. ik zou je graag tips geven, maar van een afstand is het lastig in te schatten waar je mee zit en wat me ook wel eens in de weg zit: ik vind al snel dat iets kan en heb niet zoveel met die (ongeschreven) regels van een kantoorbaan o.i.d. wanneer de regels zwart op wit staan is het voor mij natuurlijk wel duidelijker wat de bedoeling is. dank voor je mening!
Zelf ben ik het ten delen eens met de stelling. Ik denk dat jezelf kleden zoals je bent en je voelt een van de rechten is die wij hebben en waar wij ook trots op zouden mogen/moeten zijn. Er zijn helaas zat landen waar dit niet kan en mag.
Wel denk ik dat je dan meer uit zou moeten gaan van de opgepimpte versie van jezelf. Dus ipv afgetrapte sneakers een wat netter paar. Of als je houdt van disney-shirts je misschien een subtielere stijlvollere variant ervan kan kiezen.
Maar je stijl en je kleding volledig aanpassen? Soms zie ik mensen in pak en denk ik: jij draagt nooit een pak. Ze komen dan onzeker over en je weet gewoon dat die kleding eigenlijk niet bij ze past. Waarom zou je dan van zo iemand verlangen dat die persoon die kleding draagt? Terwijl er misschien ook een mogelijkheid is dat die persoon een net wat nettere versie van zijn kleding aantrekt en daardoor ook nog eens veel succesvoller is in het zaken doen.
Zelf ben ik eigen baas en heb je dus te maken met opdrachtgevers en klanten. Ik probeer ten alle tijden mijzelf te zijn in hoe ik me kleed en hoe ik me gedraag. En dan net wat opgepimpter, maar wel mijzelf. De verbeterde zelf, zou ik zeggen. Maar dat werkt wel. Je hoeft dan ook geen afstand te doen van wie je bent, maar komt toch goed over bij de ander.
Ja ik ben het wel eens met de stelling. Ik werk bij een plaatselijke bakkerij in de winkel. We hebben werkkleding en er zijn regels voor wat je er onderaan doet (een zwart shirt met lange mouw in de winter en korte mouw in de zomer). Je haren moeten vast en nagellak, piercings en tatoeages zijn verboden. Ik hou me daar heel netjes aan en iedereen bij ons doet dat. Wat ik wel jammer vind is dat alles en iedereen er netjes bij moet lopen maar dat ik in werkkleding wel een XL heb, normaal heb ik een S'je. Dat gaat er dus rommelig uitzien waardoor ik commentaar krijg op hoe ik mezelf heb aangekleed ('Het zit rommelig') .. dus een beetje hypocriet in dat opzicht.
Maar ik snap heel goed dat vooral bedrijven eisen stellen aan uiterlijk omdat je als bedrijf inderdaad een bepaald imago neer wil zetten en daar een bepaald beeld bij past.
Wat je noemt in de laatste alineas onder het plaatje kan ik me ook heel goed in vinden. Abercrombie&Fitch werd ook beschuldigd van discriminatie vanwege het uiterlijk.
Dat men verwacht dat je hygienisch bent (maw: je wast, je tanden poetst, je propere kleding draagt) vind ik doodnormaal, waar je ook werkt. Dat je werkgever niet wilt dat je met je onderbroek of blote billen/borsten te koop loopt snap ik ook, maar verder vind ik dat mensen maar eens wat minder vooroordelen moeten hebben. Als werkgevers bepaalde verwachtingen hebben moeten ze daar bij de sollicitatie zeer duidelijk over zijn en als er van je wordt verwacht dat je een hele nieuwe garderobe koopt mogen ze je wel compenseren. Achteraf komen klagen vind ik niet kunnen. Op mijn vorig werk hebben ze eens een meisje aangenomen, en haar enkele maanden later ontslagen omdat ze 'niet in de look past'. Ik was hier zo kwaad om!
Ik werk in een sportwinkel, maar buiten mijn t-shirt kies ik zelf wat ik draag. Soms kleed ik me sportief, soms helemaal niet. Het enige dat niet mag zijn hakken en sandalen, maar da's ook deels uit veiligheidsoverwegingen. Vandaag ben ik gaan werken met donkerpaarse lipstick op, soms draag ik superfelle oogschaduw, en ik heb een piercing in mijn gezicht. Als een klant niet door mij geholpen wilt worden omdat ze me niet serieus nemen door mijn verschijning, dan hebben ze pech! Veel van mijn collega's zien er sportiever uit, maar kennen niks van hartslagmeters of tennisrackets… best dom van die mensen om zo'n veronderstelling te maken
hygiëne staat buiten kijf, maar daar heb ik het ook niet over.
verder begrijp ik je punt wel, maar ik ben het niet helemaal met je eens. dat jouw werkgever jou zo vrij laat vind ik heel fijn voor je natuurlijk, en dat van de sandalen ken ik, want toen ik nog bij C&A werkte mocht dat ook niet i.v.m. zware dingen waar je je gewoon ontzettend mee kunt bezeren. waar ik het wel mee eens ben is dat de werkgever duidelijk moet zijn in wat voor look hij verwacht, maar ik denk dat compenseren voor kleding wel lastig wordt. een vuilnisman zal meer kleding vuil maken en verslijten dan een zakenman, maar een zakenman moet weer dure pakken kopen misschien: iedereen moet wel iets van kosten maken aan werkkleding is mijn idee.
waar ik het niet mee eens ben is dat je niet kunt zeggen: als een klant niet door mij geholpen wilt worden hebben ze pech. je werkt voor je bedrijf en die wil zoveel mogelijk winst maken, als jij dat in de weg staat is dat nadelig voor het bedrijf en waarom zouden ze dat doen. ik ben heel ruimdenkend op het gebied van piercings, make-up e.d. hoor en begrijp me niet verkeerd: ik vind het ook erg dat sommige mensen daar te veel op beoordelen, maar wat ik in mijn artikel al noem: uiteindelijk ben je letterlijk 'in dienst' van je bedrijf.
Ik bedoel dat ze pech hebben omdat er in veel gevallen geen collega IS die hen beter kan helpen.
Het is al eens gebeurd dat een klant duidelijk maakte dat hij uitleg van een man wou over tennisrackets in plaats van een vrouw, en de enige persoon die beschikbaar was kende er niks van af. Discrimineren om je geslacht kan niet, en ik ben van mening dat discrimineren omwille van je looks net zo erg is. Het is in dit geval vooral nadelig voor hen zelf. Ik blijf altijd respectvol en beleefd en tot nu toe heb ik gelukkig nog maar zelden vervelende klanten meegemaakt.
Over werkkleding besaan er hier in Belgie trouwens heel duidelijk wetten. Als je een bepaald uniform of beschermende kleding moet dragen, moet de werkgever deze betalen of ter beschikking stellen. Kies je voor een kantoorjob, dan weet je natuurlijk dat men 'nette' kleding verwacht, en een deel van je loon wordt dan ook gezien als compensatie hiervoor. Maar voor een gewoon basisloontje hoort het niet vind ik.
Leuke stelling, stof tot nadenken
oké, ik begrijp je helemaal en ik denk ook dat je gelijk hebt. leuk dat ik je aan het denken heb gezet
Ik ben het ook wel met de stelling eens denk ik. Ik werk in een koffiebar en behalve een prachtig (ahum) rood schort mogen we zelf weten wat we aanhebben maar ik zorg er zelf wel altijd voor dat ik er 'netjes' uit zie (waarmee ik bedoel: geen inkijk wanneer ik buk etc. en niks met gaten, niet te veel sieraden, geen nagellak etc.)
Iets wat ik lastig vind is tattoo's, ik heb er zelf een die wel makkelijk te bedekken is en ik wil mijn volgende eigenlijk heel graag halverwege mijn arm maar vind het zo lastig om te kiezen. Ik wil hem zelf heel erg graag, maar is moeilijker te bedekken en ik denk dat ik mezelf later echt voor de kop sla als ik niet wordt aangenomen bij een bepaald bedrijf om die tattoo.. Daarom heb ik voorlopig besloten hem nog niet te nemen. Maar dan ga ik dus eigenlijk tegen mijn gevoel in, want het is iets wat ik heel graag wil maar dat ik (voorlopig) niet doe omdat het misschien niet representatief is in de ogen van andere mensen.. Lastig! Kiezen tussen 'wil ik een baan later' of 'doe ik wat ik zelf wil' (beetje ruim genomen) Ik vind zelf tattoo's absoluut niet storend en stoor mij bijvoorbeeld veel meer aan bil- of borsten inkijk of vieze kleding of zo.
hmm… ik snap je moeilijke afweging. ik zou er op precies dezelfde manier tegenaan kijken, al zou ik toch niet voor zo'n prominente plek gaan denk ik. maar dat is meer een kwestie van smaak. en verder kan ik alleen maar zeggen: het kan altijd nog, dus beter wachten tot je het zeker weet, dan het nu doen en spijt krijgen. toch?
Als er iets is dat ik in de loop der jaren heb geleerd is dat ik niet meer bij een bedrijf zou willen werken dat mij niet wil zoals ik ben. Representatief: ja. Maar als ik verplicht in mantelpak zou moeten, zou ik er niet eens willen werken. Ik houd van nagellak (en dan wel netjes natuurlijk, geen afbladderende nagellak want dat vind ik dan weer niet kunnen) en als het warm is wil ik een mouwloos shirt aan kunnen trekken (ook al zie je dan mijn tattoo). En ja, ik ben wel eens afgewezen bij een verzekeringsmaatschappij omdat ik 'te alternatief' was, enkel omdat ik bij ruim 30 graden geen rok met bloesje droeg tijdens het gesprek. Maar als mijn kleding niet lekker zit en bij mij past, voel ik me niet fijn en kan ik niet goed mijn werk doen. Tegenwoordig is dat dus een criterium bij het uitzoeken van geschikte vacatures…
heel goed dat je weet wat je wel en niet wil. en fijn als je niet kunt kiezen. maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat kan.
Oeh, lastig, zelf ben ik zo eigenwijs dat ik zou zeggen: moet je mijn uiterlijk niet, dan zoek ik wel iets anders, maarja, zo makkelijk is dat tegenwoordig niet. Mijn oom en moeder zeggen wel eens: 'Em, zou je je haar wel afscheren, zo wordt het wel lastiger om een baan te vinden.' Of: 'Moet je weer gescheurde panty's dragen, zo kom je echt niet aan de baan.' En ik ben alleen maar op zoek naar een bijbaan, natuurlijk trek ik geen gescheurde panty aan naar een sollicitatie, maar ik hijs me ook niet in mantelpakje als ik een sollicitatiegesprek bij een kledingwinkel heb… Nu wil ik best mijn haar voor een gedeelte naar de andere kant gooien, zodat het 'kale' gedeelte niet zichtbaar is, maar ik ga het niet laten aangroeien voor een bijbaan. En mijn toekomstige werkveld is (hopelijk) in de creatieve/muziek industrie, waarbij ik waarschijnlijk ook nog eens eigen baas zal zijn, dus over mijn uiterlijk zal dan hopelijk niemand vallen
ik hoop het ook voor je
. volgens mij heb je een prima balans gevonden tussen representatief en eigenzinnig 