Vanmiddag was hij er weer: de merel met de witte staart. Hij zit namelijk dagelijks bij ons de tuin. Dat moet wel één en dezelfde merel met de witte staart zijn, want papa zegt: “Zo één heb ik nog nooit gezien”. Wat zoiets betekent als: ‘van zo één is er maar één’ in papataal.
Vanmiddag ging ik het eens opzoeken. Wat blijkt: ‘de merel met de witte staart’ is gewoon een diersoort. Niet echt een concrete, ook niet echt één met een doop-, bij-, en achternaam, maar van zo één zijn er zeker meer.
Toch weet ik zeker dat het de merel met de witte staart is. En geen andere. Ik herken toch zeker mijn familieleden, mijn eigen huisdieren, mijn eigen merel met de witte staart.
In mijn gedachte heb ik hem al honderd keer gevangen in een netje. Heel voorzichtig natuurlijk. Ik liet hem door mijn kamer vliegen en had net zo lang gewacht totdat hij moe was en ging zitten. Dan zou ik hem langzaam over zijn veren aaien. Dat beest zou natuurlijk in paniek zijn door zo’n aanraking (dit zou mijn vader zeggen, ik zeg nooit “beest”), waarna het hele tafereel weer opnieuw zou beginnen. Net zo lang totdat ik een beetje vertrouwen heb gewonnen van het beestje. Zodat de merel met de witte staart niet alleen instinctief elke dag naar huis gaat, maar ook weet – voor zover hij kan weten – dat hier zijn thuis is.
Dan zou ik hem op m’n schouder dragen. Zoals mijn tweedimensionale papegaai. Hij zou meegaan op de outfitfoto’s. Ik zou de rest van mijn leven alleen nog zwart/wit dragen. Want voor wat hoort wat: tegenover een beetje vertrouwen mag best een kleine aanpassing aan de andere cultuur staan.
Ik zou hem als een kipje rond laten hippen tussen de konijnen. Maar heel even, zodat hij daarna weer kan vliegen. Maar heel even, zodat hij gauw weer terug op mijn schouder komt.
Ik zou hem zindelijk maken, en hem leren alleen zijn behoefte te doen als ik dagelijks een rondje met hem ging lopen. Door weer en wind. Door modder en sneeuw. Want daar werd ik toch maar lekker hard van. Of was ik al zwart/wit genoeg?
Ja, dat zou ik doen totdat ik grijs word. Grijs en bejaard. Dan zou ik, nu ik het nog kon, zoeken naar nog een merel met de witte staart. En alles weer opnieuw beleven. Zodat ook zij rustig grijs en bejaard konden worden. Samen.
Natuurlijk zou ik dat niet doen, zou het niet zo gaan. Maar dat ik het in mijn hoofd al honderd keer zo heb beleefd, is waarschijnlijk honderd keer zo leuk.
Bron foto’s merel met de witte staart.
Foto van mij door Bas Visserman.
