logo




5 December 2012

How I roll with – Sale

Gepost in fashion
In deze rubriek ga ik jullie vertellen hoe ik met iets omga of hoe ik tegen iets aankijk op mode-/ (inner)beauty-/bloggebied. Dat kan van alles zijn en verzoekjes zijn welkom! Deze keer: de sale.

Had je me een paar jaar geleden deze post laten schrijven, dan had ik hem gevuld met hartjes. Rijen en kolommen vol. De sale was mijn hobby, de sale was waar ik goed in was. Ik moest toch elke dag op de bus wachten als ik van school naar huis ging, dus dan maar even het sale rekje bekijken. Ik zag toch iets wat anderen niet zagen in die kleding die niemand wilde hebben of waarvan de winkel gewoon vond dat ie nét onder verwachting verkocht. De sale en ik was één grote romantische komedie.

Ik zou het nog steeds kunnen hoor: een post vol hartjes schrijven over de sale. Maar ik word ouder en dan krijgen dingen nou eenmaal vaak een genuanceerde andere kant.

howirollwithsalevanharen

In het geval van sale is die andere kant een beetje het gevoel van zelfmedelijden. Ja, daar moet ik me voor schamen hè? Zelfmedelijden mag je eigenlijk niet hebben als je niet geboren bent in een land met ongelijke rechten of getroffen wordt door een ernstige ziekte. Maar een gevoel is nou eenmaal een gevoel, dus bij deze: zelfmedelijden.

Want dat ik als mode diehard bijna midden in de nacht mijn bed uitga om het Margiela at H&M feestje mee te maken, is achteraf toch iets minder leuk wanneer het anderhalve (!) week later al voor -70% van de prijs te krijgen is. Zeg ik dat goed? Nee, ik zeg dat niet goed. Het feestje blijft even leuk. Maar ik voel me wel minder gewaardeerd door H&M. Sorry H&M. Ik snap ook wel dat jullie wel snappen dat mensen die wat “Margiela at H&M’s” willen hebben, dat binnen twee dagen wel gekocht hebben. En dat anderhalve week wachten om het alsnog gauw te kunnen verkopen in jullie ogen daarom misschien nog wel lang is.

Dat ik die sale rekjes niet meer zo zorgvuldig afga als vroeger, sterker nog: wácht op de sale: ik vind het ook jammer. Want wat de sale deed met mij: het maakte me creatief. Liet me iets maken van dingen die ik voor de volle prijs niet had willen hebben, maar waar een klein deeltje van die prijs me genoeg uitdaagt er iets mee te willen doen. Ik zou willen dat ik die tijd nog had of kon maken om ze allemaal af te gaan, die sale rekjes,  maar aan de andere kant (daar heb je ‘m weer!): net zoals je hangen voor de supermarkt als puber ontgroeit, ben ik hangen bij het sale rekje ook wel een beetje ontgroeit, geloof ik.

Photobucket

Misschien is het beter om bij de designer collecties van H&M (om daar nog maar even op terug te komen) te doen zoals bij muscialkaartjes sinds kort: hoe eerder je intekent, hoe lager de prijs. En wat er dán na anderhalve week overblijft, dat verkoop je gewoon voor de H&M prijsjes waarvoor het anders hier in het sale rekje zou hangen in H&M China. Of in ieder geval in H&M ‘ ergens ver weg ‘. Daar waar ze niet eens van België, laat staan de Belgische ontwerper Margiela, gehoord hebben.

De teleurgestelde Nederlandse meisjes die ondertussen mijn plek hebben ingenomen en nu hoopvol bij de sale zitten te wachten, worden, net als ik, vanzelf ouder. Worden vanzelf die-hards. Of niet.

Is jouw mening tegenover de sale veranderd toen je ouder werd?

  • Like deze post op Facebook:
Dit wil je vast ook lezen
Reacties