Ik heb al heel wat met mijn haar gedaan, maar ben nog nooit in één keer van heel lang naar heel kort gegaan. Ik heb er heel veel respect voor als een vrouw dat wél doet. Sowieso als zij iets drastisch met haar haar durft te doen. Ik vind het zo jammer namelijk, als vrouwen heel krampachtig over veranderingen aan hun haar doen… Niet dat ik het niet begrijp, want haar maakt een héél groot deel uit van je uiterlijk en het uiterlijk vinden we allemaal in meer of mindere maten belangrijk, maar aan de andere kant: het groeit weer aan, je kunt het weer verven, de wereld vergaat niet.
Sterker nog: ik heb het echt een verrijking gevonden dat ik zo jong al zoveel met mijn haar heb geprobeerd. Het maakt je – net zoals een tijd geen make-up dragen- sterker als persoon. Want je leert erdoor: of ik nou paars, blauw, bruin of blond haar heb en of het nou kort, lang, scheef, stijl of krullend is, ik blijf wie ik ben. Je doet jezelf echt te kort als je jezelf afhankelijk maakt van je haar, vind ik. Daarbij: je innerlijk ontwikkelt zich. Ik vind het niet meer dan normaal dat je je uiterlijk mee laat ontwikkelen.
Blogger Darya ging laatst van super lang naar super kort haar en ook al ben ik dus niet echt onpartijdig – want zoals ik net schreef heb ik hier bij voorbaat al veel respect voor- bij het geven van mijn mening over het resultaat, ik vind het haar zó mooi staan. Echter, dat het haar mooi staat is helemaal niet het belangrijkste of mooiste van haar actie. Wel dat Darya, om het te doen, over een paar drempels heen moest stappen, dat niet goed durfde, het toch gedaan heeft en nu (weer) blij met zichzelf is.
Zoals ik al schreef moest Dyara dus over een paar drempels heen. Dat kostte haar veel. Haar letterlijke woorden: “from the New Year 12/13 I started to think about the haircut worse than ever. I am not exaggerating by saying that I was sick of it. I don’t remember even a day in 6.5 months, that I was not looking for the pictures with different haircuts on the Internet. I could not sleep at night, even with the time I stopped loving myself, I didn’t even like my look in the mirror“. Ze laten maar weer eens zien hóe belangrijk haar voor de meeste vrouwen is.
Gelukkig leverde het Darya ook veel op. Wat precies kun je het beste zelf lezen in haar post. Zoals je ondertussen begrijpt vond ik het stuk ontzettend inspirerend.
Oh, voor de duidelijkheid: ik verwacht en/of hoop niet dat jullie nu allemaal naar de kapper rennen om ook van super lang naar super kort te gaan. Deze post ging namelijk niet eens zozeer (ook al doet de titel anders vermoeden, I know) over van super lang naar super kort gaan, maar – net als deze post- over loslaten, lef, eigenwaarde en nog zoveel meer. En de één leert los te laten, lef te hebben en zichzelf op waarde te schatten door haar haar af te knippen, de ander leert dat op een heel andere manier.
Heb jij wel eens iets aan je uiterlijk gedaan waarvoor je over een drempel heen moest stappen bij jezelf? Iets gedragen wat je zelf heel graag wilde dragen maar waarmee je eigenlijk niet de straat op durfde? Een tatoeage laten zetten omdat het een grote wens van je was terwijl je bang was voor de eeuwigheid ervan? Je haar laten knippen om te bewijzen aan jezelf dat je het durfde, terwijl je bibberend in de stoel zat? Let me know!
