Als ik naar programma’s als The Voice en X-Factor kijk (ja, na tien jaar vind ik het nog steeds leuk), dan vind ik het minstens zo belangrijk of iemand een sterke identiteit heeft als of iemand goed kan zingen. Of de zoektocht nou ‘The Voice’ of ‘X-Factor’ heet: het gaat erom waar ik naar zou luisteren of kijken, toch? En ik vind – met alle respect, ze zullen vast heel lief zijn- ‘moekes’ met een mooie stem op dat gebied vaak gewoon niet interessant.
Eén van de deelneemsters die me daarom wél is bijgebleven, is Rochelle. Ik vond haar verlegenheid in combinatie met haar ruige uiterlijk, het beest dat loskwam op het podium versus haar Bambi ogen en prachtige gezicht uitermate fascinerend. Dus oh, wat was ik blij toen ik las dat Rochelle nu “terug” is met een nieuwe single, die ook nog eens helemaal mijn smaak is (mijn muzieksmaak is wat meer ‘ghetto’ dan je wellicht zou vermoeden, ik kan er niets aan doen).
P.S. Zullen we van dit poppetje -dat is niet de goede benaming, maar whatever- naast zangeres ook een topmodel maken alsjeblieft? Ik wil haar in H&M campagnes!
