Na een paar weken waarbij mijn lichaam me aan alle kanten leek tegen te werken, wat natuurlijk niet leuk is, merk ik dat mijn lichaam weer langzaam met me mee begint te werken. Daar heb ik wat voor moeten doen.
Afspraken afzeggen, op tijd naar bed gaan, uitslapen (vond ik vroeger heerlijk, maar nu vooral zonde van mijn tijd) en ‘nee’ zeggen tegen leuke dingen als naar de bioscoop gaan. Mijn eigen grenzen bewaken. In het begin werd ik er bloed chagrijnig van, die grenzen bewaken. Ik wilde, maar ik voelde dat ik niet kon en dus wilde ik nog harder. Dat verhaal. Totdat ik merkte dat ik langzaam beloond werd voor het bewaken van die grenzen. Als ik één keer toegaf aan mijn moeheid, dat nog een keer deed, nog een keer deed en nog een keer deed, dan werd ik langzaam minder moe. Minder moe! Ik kan het me niet eens meer herinneren dat ik minder moe was. Moe zijn was bij mijn leven gaan horen.
Ik ben niet alleen wat minder moe, ik merk ook dat ik optimistischer ben en meer zin heb in dingen. En ik denk aan wat mijn vader altijd zegt: rustiger aan doen is soms niet zo moeilijk als het lijkt. Vaak is het maar één auto te veel die de file veroorzaakt. Haal je gewoon chronisch één auto uit de rij dan gaat de rest weer lekker doorrijden. Hé, daar zat wat in.
Waarom was gisteren nou zo leuk?
Om te beginnen omdat ik sinds lange tijd weer naar een persopening ging en omdat dat goed ging en gewoon heel leuk was. De opening van Primark Nijmegen was iets waar ik een beetje zenuwachtig voor was, want zoiets kost me veel energie. Praten met mensen, alles vastleggen met (liefst) camera én telefoon en dan ook nog gezellig en sociaal zijn voor het gezelschap waar ik mee ben. De hele winkel gezien hebben, maar op tijd weer bij de deur zijn, zodat ik iets van de officiële opening kan zien en vastleggen, etc. De persopening van een Primark filiaal duurt zo’n anderhalf uur, maar het voelt altijd als een kwartier, zo snel gaat de tijd door alles wat ik in die anderhalf uur wil doen. Dat weet ik inmiddels, want ik ben er drie keer eerder bij geweest. En dus vond ik dat ik met die ervaring iets moest doen.
Alles wat ik wil kan eigenlijk niet in de tijd die ik heb -de tijd die ik ervaar- tijdens een Primark opening en dus moest ik niet zoveel willen. Ik besloot mijn camera wel mee te nemen, voor de zekerheid, maar hem in principe niet te gebruiken. Ik zou alles vastleggen met mijn telefoon en van de dag achteraf een ‘plog‘ maken. Ondertussen zou ik alvast wat leuke foto’s op Instagram posten. Zo hoefde ik nog maar met één apparaat te fotograferen. Ik besloot niet mee te lopen met de rondleiding, want die heb ik al drie keer eerder gehad tijdens eerdere openingen en ik bekijk de winkel liever op mijn eigen tempo. Aangekomen op de eerste verdiepeing raakte ik in gesprek, bleef ik in gesprek en had ik zodoende amper nog tijd om de eerste verdieping te bekijken. Ik dacht: so be it, alsof mijn lezeressen erop zitten te wachten dat ik elk detail van de eerste verdieping spel. Let it go. Ook was ik nog in gesprek toen de winkel officieel geopend werd. Yara wenkte me erheen te gaan, maar ik zei: laat maar, volgende keer beter. Ik had geen zin om me te haasten.
Gevolg? Minder gedaan, maar zo voelt het niet, want ik heb nog nooit zo voldaan een Primark verlaten. Natuurlijk voel ik me ergens schuldig. Het is mijn werk om naar zo’n opening te gaan en in je werk kun je niet zeggen ‘ik had geen zin om me te haasten’. Toch moet ik leren dat het oké is om soms ‘nee’ te zeggen en het menselijk is om niet alles te kunnen. Het is niet mijn werk om een perfect verslag van een Primark opening te maken, het is mijn werk om bezoekers naar mijn site te trekken. En dat werkt uiteindelijk veel beter als ik relaxter ben. Dan ben ik creatiever, productiever en kan ik meer aan.
‘s Middags, toen Jojanneke gezellig op bezoek kwam, had ik verder nog geen plannen met haar gemaakt. Meestal probeer ik alvast in te calculeren dat we outfitfoto’s of streetstyle foto’s gaan maken, maar nu had Jojanneke gezegd: ik kom konijnen knuffelen (niet omdat zij het niet leuk vindt om foto’s te maken, maar meer om de druk bij mij weg te nemen dat dat moet) en ik had me daar maar gewoon bij neergelegd. Uiteindelijk hebben we alsnog outfitfoto’s gemaakt, omdat het nou eenmaal slim is om dat te doen als er iemand is die dat kan doen en omdat het er geweldig weer voor was, maar dus zonder de druk dat dat moest. Zelfs toen ik me omgekleed had, we naar het park waren gegaan inclusief camera en ik daar neerplofte dacht ik: als het zo gaat regenen en we hebben geen foto’s, so be it. Het was tot nu toe al een hele leuke dag, dat is me óók veel waard. Wat gebeurt er? Zodra we klaar waren om foto’s te maken ging de zon schijnen. Toeval natuurlijk, maar toch: loslaten loont. Daar ben ik nu echt wel van overtuigd.
