(lees: als ik onzeker ben) wil ik dat heel, heel erg graag: in een hokje passen.
Je kunt veel van me zeggen, maar niet dat ik een hokje te passen ben. Ik krijg ook zelden een hokje toegewezen, wat hopelijk als argument geldt dat die bewering klopt. Soms gebeurt het wel, dat ik in een hokje word gestopt (‘jongere’, ‘student’, ‘ondernemer’, ‘zelfstandige’, ‘modepopje’, ‘model’, ‘zakenvrouw’, ‘autist’: er zijn honderdduizend hokjes te bedenken en ze zijn vaak niet eens positief of negatief). Dan vertel ik mezelf: ‘Suz, dat maakt niet uit, laat gaan. Hoe iemand anders je ziet bepaalt niet wie je bent’.
Maar ik kan er niet tegen. Stop je me in een hokje, dan word ik een minder leuk mens. Excuse me for that. 99% van de dagen wil ik namelijk per se niet in een hokje. Op 1% van de dagen, waar de dag van vandaag onder valt, wil ik dat dus heel erg graag.
Niet in een hokje passen en niet in een hokje willen is niet makkelijk. Ik heb het gevoel dat de maatschappij daarop reageert met: ‘prima, maar dan heb je ook nergens recht op’. Dat was letterlijk het geval toen ik van de middelbare school kwam en mijn eigen opleiding wilde creëren met mijn eigen bedrijf. Ik heb zo fuck-ing veel geleerd de afgelopen drie jaar, maar ik kreeg geen stufi, OV of studentenrekening (die laatste heb ik stiekem wel, maar dan dus illegaal), want een eigen opleiding creëren telt niet als opleiding. Dat is logisch, redelijk, normaal, te beargumenteren en ik heb er niets op tegen, maar het laat wel zien dat ik er op die manier bijvoorbeeld last van heb dat ik niet in het hokje ‘student’ wil.
Ik wil niet alleen niet in het hokje ‘student’, ik wil zelfs niet in het hokje ‘blogger’. Ongeveer twee jaar wilde ik niet in het hokje ‘modeblogger’ (want ik schrijf toch ook over beauty? en als je mij vergelijkt met andere modebloggers dan zijn er toch zóveel verschillen…) en heb ik altijd gezegd: ‘ik noem mezelf blogger, geen modeblogger’. Zelfs met het woord ‘blogger’ krijg ik echter steeds meer moeite. Niet omdat ik niet met andere bloggers geassocieerd wil worden, niet omdat ik bang ben gezien te worden als verwend, oppervlakkig of arrogant (‘heb je er weer zo één die zichzelf te serieus neemt’) en niet omdat ik bang ben aangevallen te worden door een modejournalist (we zijn dit nog niet vergeten, toch?).
Nee, ik wil en kan niet in een hokje passen puur om het feit dat ik niet goed kan tegen de associaties en connotaties. De één denkt, als ik zeg dat ik full time (mode)blogger ben, dat ik mezelf wel heel mooi moet vinden om mezelf elke dag te fotograferen. De ander denkt dat ik het gemaakt heb in het leven. Weer een ander denkt dat ik denk dat ik heel wat ben. De vierde dat ik ‘gewoon’ een verkapte huisvrouw ben.
Het maakt me niet eens zoveel uit wát iemand over me denkt en of dat dat positief of negatief is, feit is dat wat iemand over me denkt om te beginnen nóóit zo genuanceerd ligt als dat de werkelijkheid is. Maar vooral: feit is dat ik graag blanko wil beginnen wanneer ik het contact aanga met iemand. Of dat nou persoonlijk het geval is of namens mijn bedrijf. Blanko, zonder associaties en connotaties dus.
Met dat verzet tegen associaties en connotaties heb ik mezelf én mijn site, voor mijn gevoel. Het feit dat ik me ertegen verzet, betekent ook dat ik mij en mijn site met niets of niemand associeer. Of, misschien beter geformuleerd: met alles en iedereen associeer.
Ik bedoel: er schuilt zowel I Love Fashion News in mij als Angelica Blick. Net zoals er zowel vanHaren in mij schuilt als Chanel. En zowel de wens om één kracht te hebben als om heel veelzijdig te zijn. Ik houd van kletsvlogs, maar ik houd ook van serieuze editorials. Ik houd van over de top make-up, maar ik houd ook van de quasi nonchalante stijl van modebloggers (waar geen over the top make-up bijpast). Ik houd van mooie eigen content maken, maar ik houd ook van het verzamelen van content van anderen. Ik houd van de hele gestileerde Instagram kiekjes, maar ik houd ook van de Instagram foto’s die gewoon vertellen wat iemand écht aan het doen is (ongeacht of de foto nou lelijk is of mooi).
Zowel mijn persoonlijkheid als mijn site zit voor mijn gevoel vol met contrasten en dat vind ik 99% van de tijd moeilijk (maar een uitdaging) en 1% van de tijd (vandaag dus) word ik er simpelweg wanhopig van. Hoe kan ik nou iets worden/kiezen/zijn als ik er maar de helft van ben, het maar voor de helft wil of er maar voor de helft goed in ben en net zo lief de andere kant heb, wil of doe? Kun je dan niet beter vol overgave in één hokje zitten, ook al is het slechts één hokje?
