logo




18 May 2014

Op de bank hangen en voetbal kijken

Gepost in behind the blog

en het gesprek komt op samenwonen met mijn vriend. Ik zeg dat ik me eraan zou ergeren als hij elke avond op de bank zou hangen om voetbal te kijken (of zoiets dergelijks) en wat ik terug krijg is: ‘En jij dan? Jij zit de hele dag een beetje achter die laptop’.

Twee seconden gaat er door me heen dat ik er niet op moet reageren, dat als ze dat zeggen, dat ze het dan gewoon niet snappen en dat ik allang het station ‘mijn best doen om het ze te laten snappen’ ben gepasseerd. Daarna reageer ik toch, want het maakt me potverdorie pisnijdig. ‘IK WÉRK’, zeg ik. Die kort en krachtige zin vind ik wel genoeg.

Ik geloof niet dat iemand aan tafel aan die zin een boodschap heeft. Ze zijn er immuun voor geworden, want als ik me aangevallen voel op werkgebied dan gaat mijn toon automatisch op: ‘Neem potverdorie serieus wat ik doe’. Niemand daar nog van opkijkt. Ik geloof ook niet dat het hen er in deze om gaat of het nou serieus is wat ik doe of niet. Waar het om gaat: Bas mag doen wat hij wil doen en ik moet ‘m in zijn waarde laten, dat is de boodschap die mijn familie me mee wil geven. Ik snap dat wel en ik vind het zelfs lief dat ze het (vaak) voor hem opnemen, maar men: wat word ik soms doodmoe van het gevoel dat mensen niet serieus nemen wat ik doe.

Ik schrijf bewust ‘het gevoel’, want het kan goed zijn dat het slechts míjn gevoel is en dat mijn onzekerheidsradar gewoon oppikt wat mijn onzekerheidsradar op wil pikken. Ik bén namelijk ook gewoon best onzeker over wat ik doe. Het was mijn eigen keuze om niet in de schoolbanken te gaan zitten, mijn diploma te gaan halen en vervolgens te gaan solliciteren. Ik koos voor een weg waarvan ik dacht en denk dat deze beter bij me paste. Maar hoe die weg loopt en hoe je verder komt op die weg, dat weet ik natuurlijk helemaal niet. Ik doe maar wat en alles wat ik doe heb ik zelf bedacht en bepaald. En natuurlijk denk ik niet dat alles wat ik bedenk en bepaal goed is. Dus ben ik regelmatig onzeker over of alles wat ik bedenk en bepaal wel goed is.

Wanneer er dat soort opmerkingen – ‘jij zit de hele dag een beetje achter die laptop’, ik heb er veel van dat soort gehoord en gevoeld de afgelopen jaren – voorbij komen word ik dus onzeker, maar ook boos. Want ook al weet ik niet of wat ik doe goed is, ik doe wel heel erg mijn best. En ik zal het nooit, maar dan ook nooit, accepteren dat wat ik doe vergeleken wordt met op de bank hangen en voetbal kijken.

  • Like deze post op Facebook:
Dit wil je vast ook lezen
Reacties