van VOGUE waar ik niet zo blij van werd. Wat opzich niet zo gek is, want – zoals ik eerder al eens schreef- ik word meestal niet zo blij van wat er geschreven wordt over bloggers. De volgende regels in het VOGUE artikel maakten me zelfs boos:
“Met de aanwas van bloggers is ook een wildgroei van ‘prententieuze nitwits’ ontstaan, zegt Martin van Klaveren, al 32 jaar werkzaam bij het luxe-schoenenimperium Shoebaloo”.
Hier word ik al een beetje naar van, want wie is Martin om te oordelen dat mensen pretentieuze nitwits zijn? Er zullen tal van bloggers zijn die niet zijn smaak zijn, die hij niet professioneel genoeg vindt, of die niet bij zijn Shoebaloo passen, maar waarom moet er aan hen gelijk zo’n oordeel gehangen worden? Dit was al het zoveelste oordeel (niet van Martin, want die kwam hier pas aan het woord) in het artikel dat ik tegenkwam, dus hier was ik al aardig geïrriteerd. Martin gaat verder:
“Laatst wilde ik een blogger uitnodigen voor een pre-sale evenement waar ze, voor de officiële sale begon, al met flinke korting kon winkelen. Maar ze wilde alleen komen als ze gratis schoenen én €2000,- zou krijgen. Toen ik zei dat we daar niet van gediend waren, antwoordde ze: “O, dus je wilt mij niet hetzelfde behandelen als alle andere gasten?!”. Terwijl dat moderedacteuren en belangrijke klanten waren die we op een voetstuk hebben staan. Er zijn absoluut een hoop goede bloggers met wie we graag samenwerken, maar niet met deze types, die alleen maar geld wil binnenhalen, zonder enige liefde voor de mode”.
Als ik het opschrijf begint mijn bloed wéér te koken. Want oh, wat vind ik dit een lelijke tekst. Om te beginnen:
1) Ik zou ook niet op komen draven in ruil voor een korting, al is het Shoebaloo. Klanten kun je een korting aanbieden, maar een blogger die reclame voor je maakt of waarmee je samenwerkt niet. Je “koopt” toch ook geen reclamespot op tv met korting op een paar schoenen? Die reclamespot dien je toch ook gewoon volledig af te rekenen? Nee, ik kom liever spontaan voor niets, dan op verzoek in ruil voor een korting.
En verder:
2) Hoezo de tekst ‘dat we daar niet van gediend zijn?’. Waarom mag je als blogger niet vragen wat je wilt? Als de tegenpartij het er niet mee eens is, dan zeggen ze maar ‘nee’. Dan zeg je als tegenpartij: ‘we hebben het geld niet’ of ‘we hebben het geld niet voor je over’ of ‘we vinden het niet in verhouding wat je vraagt’. Maar ‘dat we daar niet van gediend zijn’ vind ik niet op zijn plaats. Alsof Shoebaloo zich beledigd moet voelen!
Wat denk je van grote artiesten? Die komen toch ook alleen maar voor miljoenen hun nest uit? Zouden ze tegen Lady Gaga zeggen dat ‘ze er niet van gediend zijn dat ze zo’n bedrag vraagt’? Ik denk het niet. Niet dat ik een willekeurige blogger met Lady Gaga wil vergelijken, maar ik heb geleerd: vragen staat vrij. En ik vind het goed dat bloggers naast te weinig, ook soms te veel vragen. Zo ontdek je je marktwaarde als blogger.
3) ‘…zonder enige liefde voor de mode’. Deze zin is zó herkenbaar. Ik heb zó vaak te horen gekregen dat een bedrijf niet met me wilde samenwerken, omdat ze ‘alleen maar wilden samenwerken met mensen die echt enthousiast waren voor hun merk’ (aka: mensen die geen geld vroegen voor een samenwerking). Terwijl ik wel degelijk enthousiast was. Veel bedrijven maken de fout dat zodra ik geld vraag voor een samenwerking, ik niet meer oprecht enthousiast ben over een merk of een samenwerking. Natuurlijk wel, die twee staan absoluut los van elkaar. Om weer even de vergelijking met Lady Gaga te maken: dat zij geld vraagt voor een optreden, betekent toch ook niet dat ze geen liefde heeft voor muziek? Het is gewoon haar baan en ze vraagt wat mensen voor haar betalen, wat ze waard is. Dat is zakelijk zijn. Dus Martin, alsjeblieft: waar baseer je op dat deze dame geen liefde voor mode heeft? Misschien heeft ze het niet – dat kan ik niet beoordelen natuurlijk- maar in dit interview komt naar voren dat jij opmaakt dat ze geen liefde heeft voor mode, puur en alleen omdat ze (te) veel geld vraagt in jouw ogen. Dat vind ik onterecht.
4) Door de zin ‘…terwijl dat moderedacteuren en belangrijke klanten waren die we op een voetstuk hebben staan’ maak ik op dat de blogger dus níet op een voetstuk stond en de overige gasten wel. Dat zou ik ook niet leuk vinden. Als je een gast bent, dan ben je een gast en dan vind ik dat je gelijk behandeld mag en moet worden met de andere gasten.
Maar eigenlijk is dat niet waar ik het over wilde hebben. Waar het VOGUE artikel onder andere over ging is de verschuiving van blogs naar online magazines en het leek me interessant om daar eens over te schrijven. Echter heb ik nu zoveel kokend bloed, dat ik dat onderwerp maar bewaar voor een andere keer.
