logo




11 December 2015

Floaten

Gepost in beauty

floaten, floatcenter, floatcenter amsterdam, floating, floating review, wat is floaten, zoutwaterbad, drijven op water, floatcabine, ontspannen, beauty

Vandaag heb ik voor het eerst ‘gefloat’. Nadat ik er een aantal keer wat over gelezen en gehoord had, vond ik het tijd eens zelf te ervaren wat het precies is en met me doet.

Ja, wat is floaten eigenlijk? Nou, aan de ene kant is het zo simpel als drijven op zout water. Aan de andere kant lees ik dat er een uitgebreide en best complexe wetenschap en filosofie achter zit en doe je de term met de definitie ‘drijven op zout water’ dus eigenlijk te kort. In ieder geval wordt er gecommuniceerd dat floaten ‘de meest diepe ontspanning is die je kunt ervaren’. Nu durf ik dat na één keer proberen eigenlijk niet te bevestigen of tegen te spreken, want FloatCenter geeft duidelijk aan dat je minimaal drie keer gefloat moet hebben, voordat je echt kunt weten wat je ervan vindt. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, want het geldt voor meer dingen immers: de eerste keer is vooral aftasten, nieuw, en de kat uit de boom kijken, na een paar keer ga je pas écht ervaren.

Floaten doe je ongeveer een uur, in totaal trek je anderhalf uur uit voor een bezoekje aan een FloatCenter. Je float alleen, krijgt een soort privé badkamer toegewezen, met binnen die badkamer een dichte floatcabine. Voordat je naakt in de floatcabine stapt, neem je eerst een douche. Daarna ga je in de floatcabine liggen. De floatcabine is een groot bad, waarin je rechtop kunt staan. Tien minuutjes hoor je een “zen” muziekje, daarna is het helemaal stil. Bovendien is het donker; niet pikdonker, maar wel donker genoeg om te slapen. Die neiging kreeg ik dan ook: om te gaan slapen.

Wanneer het uur voorbij is, stap je uit de cabine en weer onder de douche. Je spoelt het zout van je lichaam en uit je haar, kleed je weer aan en – nee! – rent niet gelijk naar buiten: je bereikt het beste effect als je nog tien minuutjes even tot rust komt in de lounge en niet weer verder haast waar je gebleven was. Vrij logisch natuurlijk.

Door wat ik over floaten gelezen heb, had ik verwacht dat het echt een bijzondere ervaring zou zijn, maar dat kan ik na de eerste keer niet zeggen. Ik vond het een combinatie tussen in bad gaan en naar bed gaan. Ik had niet het gevoel dat ik zweefde (wat over floaten veel geschreven wordt). Doordat ik aan de oppervlakte van het water lag, kreeg ik het best koud, want ik vond het water vrij lauwtjes. Nu ben ik bijvoorbeeld ook echt een enorm hete doucher en een koukleum, dus ik kan me voorstellen dat ik de enige ben die over de temperatuur wat te zeuren heeft, maar ik kreeg een beetje het gevoel alsof ik ging slapen zonder dekbed over me heen. Dat vind ik altijd een naar gevoel. Zelfs met vijfendertig graden slaap ik nog onder een dekbed.

Door die kou ben ik na een tijdje overdwars gaan liggen: met mijn nek en mijn voeten tussen de breedte van de kabine geklemd. Klinkt niet heel comfortabel, maar op een gegeven moment had ik een comfortabele houding gevonden en toen vond ik het wel prettig, want: minder koud dus, omdat ik mezelf zo helemaal onder water drukte (met uitzondering van mijn hoofd en knieën).

Omdat ik bang was dat ik het niet zou merken als mijn “tijd op zou zijn” had ik de wekker gezet (buiten de kabine). Echter, op een gegeven moment werd ik het zat en ben ik uit de kabine gegaan zonder nog een wekker gehoord te hebben. Toen ik ging kijken hoe laat het was, zou over vijf minuten de wekker gaan. Een uur vind ik dan ook wel een mooie lengte voor een floatsessie. Als je het korter doet raak je niet echt ontspannen, maar langer wordt wat mij betreft irritant.

Wat ik eigenlijk nog het meest bijzonder vond aan floaten, is niet zozeer het drijven of het zoute water, maar het “opgesloten” zitten (je zit helemaal niet opgesloten hoor – je kunt er gewoon uit wanneer je wilt) in een donkere kabine zonder enige prikkel. Daardoor ging ik pas écht ervaren hoe erg ik gewend ben aan prikkels: lopen, typen, opruimen, social media en mails lezen, de radio luisteren, op de weg letten, een telefoongesprek voeren, noem het maar op… Mijn dagen zijn compleet gevuld met tal van prikkels en het is echt wel even wennen als die opeens allemaal verdwenen zijn. Dat gebeurt nog niet eens als ik slaap. Heel ongezond eigenlijk.

In het begin voelde ik me in de floatcabine dan ook een tikje claustrofobisch en verveeld, maar ik wist dat dat erbij hoorde en dat ik daar even doorheen moet. Inderdaad: na een minuut of tien proberen me eraan over te geven kreeg ik het gevoel dat dat begon te lukken. Ik denk wel dat ik tijdens mijn sessie even geslapen heb, want ik had niet het gevoel dat ik een uur in de kabine was geweest. Een uur bewust helemaal niets doen lijkt me toch wel heel erg moeilijk.

Als je het mij vraagt, moet je wel minimaal een beetje van sauna, massages en dat soort dingen houden om floaten snel te waarderen. Zo niet, dan geloof ik dat je moet leren ervan te genieten. Ik kan niet zeggen dat ik het floaten zelf echt prettig vond, maar het gevoel erna kon ik goed waarderen. Hoe ik me precies voelde vind ik lastig te omschrijven; aan de ene kant slaperig, aan de andere kant uitgerust (het schijnt dat floaten gelijk kan staan aan vier tot vijf uur slaap). Ik voelde me niet echt ontspannen, maar wel heel rustig en ik voelde aan mijn lijf – met name mijn spieren- dat die er baat bij heeft gehad. Mensen met chronische ziekten (als reuma) profiteren nog veel meer van de positieve lichamelijke effecten.

Mijn floatsessie was in het FloatCenter in Amsterdam. Er zijn op dit moment vier verschillende FloatCenters in Nederland (maar er staan er meer op de planning), je vindt ze hier. Een floatsessie kost €37,50, hier vind je de verschillende sessiemogelijkheden. Er wordt aangeraden om ongeveer eens in de drie weken een floatsessie te doen om permanent meer ontspannen in het leven te staan.

Foto’s door mij.

  • Like deze post op Facebook:
Dit wil je vast ook lezen
Reacties