logo




26 January 2016

Als ik in de spiegel kijk…

Gepost in persoonlijk

als ik in de spiegel kijk..., spiegelbeeld, huidprobleem, onzuivere huid, make-up, afhankelijk van make-up, make-up transformatie, in de lift, mannen en make-up, persoonlijk, nagels bijten, jezelf mooi vinden, jezelf lelijk vinden, weinig make-up, veel make-up, mascara, wenkbrauwen, foundation, blush

Afgelopen weekend las ik dit en dit artikel van Elise Joanne en Sanne. Ze triggerden me om zelf ook te schrijven over hoe ik in de spiegel kijk. Ik weet niet of ik het kan en wil schrijven zoals zij, maar dat geeft niet: zij hebben hun eigen draai gegeven aan hun teksten en dat zal ik ook doen.

Ik zal nooit vergeten dat Vera een keer (voor mij heel onverwacht) zei: ‘Ik snap niet dat jij jezelf niet mooi vindt’. Waar ik heel erg om moest lachen. Misschien vergis ik me, maar zijn er vrouwen die in de spiegel kijken en zichzelf echt mooi vinden? Ja, ongetwijfeld. Of waarschijnlijk. Ik weet het eigenlijk niet.

Mensen denken vaak dat ik mezelf mooi vind (niet gek misschien, als je jezelf zo vaak op de foto zet), maar nee, zo is het niet.

Wat ik wel vind, is dat ik inmiddels aardig fotogeniek ben. Dat was dan ook mijn reactie. Ik zei: ‘ik zie wel dat ik een mooi plaatje kan zijn voor een foto, maar als ik dan in de spiegel kijk, is het altijd minder’.

Er zit natuurlijk ook veel verschil in per dag of per periode. Als mijn huid is zoals hij nu is (ik heb even een foto gemaakt op mijn lelijkst, haha!), dan voel ik me echt verre van mooi. Ik wil hier overigens absoluut niemand met een slechte huid mee beledigen, dit is hoe ik me over mij persoonlijk voel.

Ik houd van make-up. Zelfs als ik niet veel make-up draag, vind ik dat het voor een wereld van verschil kan zorgen. Die transformatie, die fascineert me mateloos.

Mijn huid bijvoorbeeld: als er geen onzuiverheden zijn is mijn huid alsnog vrij grauw, soms rood, vaak bleek en met wat kringen onder mijn ogen. Foundation en blush doen daarvoor absoluut wonderen. En wat dacht je van mijn wenkbrauwen? Er is online al jaren veel discussie over mijn wenkbrauwen. Van mezelf heb ik amper wenkbrauwen, wat ik niet mooi vind. Als ik mijn wenkbrauwen aanzet heb ik een heel ander gezicht: veel meer expressie. Mascara is er overigens ook zo één: daar krijg ik een veel frissere blik van.

Ik vind mezelf mooier met make-up (behalve als ik mijn make-up die dag lelijk vind natuurlijk), maar ik voel me er meestal niet afhankelijk van. Als mijn huid zo slecht is als op dit moment wél. Mensen schrikken dan gewoon, als ze me zonder make-up zien. Verwachten niet dat ‘dat’ eronder zit. Dat is confronterend. Niet hoe ik mezelf wil presenteren ook, omdat ik het gevoel heb dat ik eruit zie alsof ik niet helemaal gezond ben, het niet goed met me gaat. Gelukkig gaat het met mijn huid ook hele perioden goed. Dan ga ik rustig zonder make-up de deur uit, daar heb ik dan echt geen moeite mee.

Om nog even door te gaan op mijn “huidprobleem”. Mijn huidprobleem is eigenlijk helemaal geen huidprobleem. Ik twijfel of dit altijd al zo is geweest, maar zeker het laatste jaar kan ik daar gewoon niet omheen. Mijn huidprobleem is zoals ik nagels bijt: ik veroorzaak het zelf. Ik krijg zo nu en dan last van een onderhuidse ontsteking, maar die zie je helemaal niet. Die voel ik alleen. Mijn huid wordt dan dik, hard en pijnlijk rondom die plek. Als ik het gewoon twee, drie dagen zou laten dan zou het weer verdwijnen en zou er dus haast niets te zien zijn geweest. Maar ik kan er niet tegen en móet het open krabben en pulken. Ik zal niet verder in detail treden, maar het slaat nergens op; het is eigenlijk gewoon mezelf verminken. Natuurlijk doe ik echt heel erg mijn best om het niet te doen, maar het zijn van die cirkeltjes: als ik moe ben en me niet lekker voel, is mijn huid onrustiger en voel ik me ook minder weerbaar, waardoor ik weer in zo’n negatieve spiraal beland. Soms gaat het dus hele tijden goed, maar – net als met nagelbijten- er lijkt altijd weer een moment te komen dat het fout gaat. Heel frustrerend is dat.

Bas vindt mij mooier mét make-up. Heel veel mensen vinden dat raar. Veel mannen houden (geloof ik) helemaal niet van make-up en willen vrouwen het liefst zo puur natuur mogelijk. Bas niet. Hij vindt lang niet alle make-up mooi (zo heeft hij een bloedhekel aan gekleurde eyeliners en mascara’s), maar van die cliché dingen als smoky eyes kan hij erg waarderen.

Als ik naar mezelf in de spiegel kijk met (veel) make-up op, dan zie ik echt een ander mens. Zonder make-up zie ik gewoon een meisje, met make-up zie ik veel meer een persoonlijkheid. Make-up versterkt gigantisch mijn uitstraling.

Ik kijk veel in de spiegel, maar ik kijk weinig écht. Ik kijk vooral om op te maken en te zien of mijn mascara halverwege de dag niet op mijn kin zit. Toch is er standaard een momentje dat ik wél kijk en dat is als ik in de lift sta. ‘s Ochtends zie ik iemand die vol goede moed de dag wil beginnen, aan het einde van de dag zie ik iemand die vermoeid is en vaak ook wel teleurgesteld in zichzelf. Ik wil en moet te veel van mezelf en baal er vaak van als dat allemaal niet lukt. Terwijl Bas heel terecht zegt: als ik jouw to do lijstjes zie dan denk ik altijd ‘dat kán toch allemaal helemaal niet op één dag’. Misschien niet, maar ik wil het wel en het is zowel mijn kracht als mijn valkuil dat ik geloof dat als ik iets wil, dat het dan ook lukt.

Ik weet dat ik een gelukkiger mens word als ik keuzes maak en van 75% van de dingen die ik nu wil, zou zeggen: ‘Prima dat ik het wil, maar het hóeft niet. Als het zo uitkomt om het te doen of het haalbaar is, dan is het goed, mooi en leuk, maar als ik moe ben doe ik het niet, zeg ik het af, stop ik ermee en ga ik gewoon naar bed’. Gewoon eens naar bed gaan als ik moe ben, daar zou mijn spiegelbeeld een stuk beter van worden.

Wat zie jij als je in de spiegel kijkt?

  • Like deze post op Facebook:
Dit wil je vast ook lezen
Reacties