Jullie hebben vorige week kunnen lezen dat Yara afgelopen zomer in Italië was. Aan het einde plakte ze daar nog een tijdje Budapest (in Hongarije) achteraan. Even niet om te werken, maar de boel te verkennen en “chillen”.
Wat haar allemaal is opgevallen, daar in Oost-Europa, zie je in deze post.
Wil je nog wat vragen aan Yara over haar reizen? Natuurlijk geldt weer: brand los in een reactie.
Naar welke Europese stad zou jij graag nog een keer willen?
Foto’s door Yara Verheij.
Afgelopen zomer was Yara in Italië, maar we hebben elkaar maar weinig gezien sindsdien: zodoende was er geen gelegenheid om foto’s te kijken uit te zoeken voor een nieuwe ‘reisrepo’. Weet je niet waar ik het over heb/heb je de vorige reisrepo’s nog niet gezien. Je vindt ze hier: Noorwegen / Londen / Berlijn.
Grappig is dat wat het weer betreft Yara altijd mijn tegenpool was: ik had het gauw koud, zij had het gauw warm. Sinds dat Yara uit Italië terug is, is dat wel even anders. Na maanden te hebben geleefd in hitte, is haar ‘klimaat’ totaal veranderd en vindt ze het hier continu koud. Ha, eindelijk een lotgenoot!
Deze reis betekende werken, en wel op een camping. Gelukkig was het een relaxed baantje, waarbij ze maar een paar uur op een dag een soort receptioniste moest zijn, en verder veel vrije tijd had. Heel veel van de werknemers op de enorme camping waar ze werkte kwamen net als zij uit het buitenland en werkten er om enkele maanden een ervaring op te doen/het land te verkennen/nieuwe vrienden te maken, whatever. Het was er al met al dus een internationale en sociale bedoening: echt wat voor Yara, vind ik.
De foto’s in deze post zijn random foto’s van haar maanden in Italië. Wat ze meemaakte en wat haar opviel zette ze op de foto: nothing more, nothing less.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik aan Italië denk, dan denk ik aan pizza. Met niet zo veel kaas, want dat lust ik niet. Echter: als je Yara heet, lust je alles. Vooral veel kaas.
D.m.v. een scooter reisde Yara met Merel (die ook op de camping werkte) de omgeving af om wat te beleven.
Beleven in de vorm van feesten op een boot bijvoorbeeld. Met een DJ met blauw haar en een luier om: omdat het kan.
Maar ook culturelere dingen doen, zoals de Dom van Milaan bekijken…
…of beter gezegd: de H&M van Milaan bekijken. En er heel veel zonnebrillen voor €1,- kopen.
Het haar van deze paspoppen verdiende een foto. De etalage is van winkel Stradivarius.
Als ik aan Italië denk, denk ik ook aan romantiek (Lady & de Vagebond met hun spaghetti bijvoorbeeld): dit is vlakbij het balkon van de ‘originele’ Romeo en Julia’ in Verona. Je kan er een slotje ophangen en zo je liefde laten blijken aan iemand.
Deze boom heeft een verkeersbord opgegeten.
En dit lieve katje liep op de camping rond.
Wat nou babyblauwe lucht? Babyroze lucht!
Van een Hello Kitty fan, voor alle Hello Kitty fans: ijs, en niet zomaar ijs.
Na Italië was Yara in Budapest. Daar gaan jullie binnenkort nog een Reisrepo over zien. Op dit moment is ze, na hier Oud & Nieuw te hebben gevierd, nét gearriveerd in Thailand. Waar ze ook is, ze vecht altijd voor WiFi. Mocht je dus nog vragen hebben over deze foto’s of over haar reizen, stel hem dan bij de reacties. Zodra ze kan zal ze ze beantwoorden.
Foto’s door Yara Verheij.
Na Noorwegen en Londen was Yara in april en mei in Berlijn. De stad waar het uitgaansleven wel avontuurlijk is, waar veel cultuur is, maar waar je niet echt heen hoeft voor de winkels. Aldus Yara. Ook bleek Berlijn veel groter dan Londen, wat ik persoonlijk niet verwacht had. Misschien daardoor leek (doordat de stad veel ruimer is opgezet) of was het ook veel minder dicht bevolkt en levendig. Yara kwam er soms uitgestorven straten tegen, terwijl er in Londen altijd ‘leven in de brouwerij’ was.
Een tijdje verbleef ze bij een meisje die ze in Londen had ontmoet, en de rest van de tijd zat ze in het goedkoopste hostel dat te vinden was (€8,99 per nacht). De maand bestond vooral uit de stad verkennen en -zoals bij de vorige reizen – zien wat er op haar pad kwam. Vergeleken bij Londen viel dat dus nogal tegen, en was ze meer op haarzelf aangewezen.
Kijk mee naar de reisrepo in foto’s, die ik met Yara samen uitzocht.
Nog geen Primark in Berlijn (wel New Yorker natuurlijk!), maar… die komt er dus aan!
Je moet ervan houden, maar wij houden ervan: deze schoenen.
Main shopping street.
Ik hoorde laatst dat ze weer naar Nederland komen, maar voor alsnog moet je voor P2 naar Duitsland.
Deze stoplichten zijn kenmerkend voor Belijn: de Ampelmann.
Kleding kopen per kilo – dat is enerverend (op aandringen van Yara dit woord gebruikt)!
Het interieur in een tweedehands winkel.
Mooi blauw is niet lelijk.
Krullen maken met een hoofdband. Hier vindt je een tutorial.
Mooie foto met mooie lippenstift.
Als een kind in een snoepwinkel.
Een foto over Bratwürst kan natuurlijk niet ontbreken.
Hier stond de Berlijnse Muur.
In de Ritter Sport winkel in Berlijn kun je zelf chocolade samenstellen! Zie je die fontein? Daar komt continu vloeibare chocolade uit wat gemengd wordt met ingrediënten naar keuze, en vervolgens in een sjabloon in de koelkast wordt gekoeld.
Voor €3,90 neem je zo customized chocola mee naar huis, met de vreemdste en lekkerste ingrediënten en combinaties.
Weer eens iets anders dan roze dip dye: deze haar-kleuren-combinatie. Staat het niet súper tof?
Ben jij wel eens in Berlijn geweest? Zo ja: wat vond je ervan? Zo nee: zou je de stad nog eens willen bezoeken?
Foto’s door Yara Verheij.
De reacties op Yara’s vorige reisrepo (Noorwegen) waren erg enthousiast, en jullie zeiden dat jullie graag foto’s wilde zien van haar trip naar Londen, dus here they are!
Voor degene die het gemist hebben: Yara is mijn beste vriendinnetje, en voor onbepaalde tijd (in ieder geval twee jaar) de wereld aan het verkennen. Zonder plan, zonder ‘moeten’, alleen maar aan het overleven en genieten van het leven. Zoals ik gisteren nog tegen haar zei: “Ik zou willen dat ik het zo kon”, want wat ziet ze er heerlijk ontspannen uit (als in: ik ben dus erg slecht in ontspannen)!
Na vier maanden in Noorwegen te hebben gewerkt op een boerderij was ze de afgelopen maand in Londen. Zonder werk, zonder school, terwijl ze eet en slaapt op een zo goedkoop mogelijke manier en ondertussen maar ziet wat de stad haar brengt. Nieuwe mensen ontmoeten, avonturen meemaken, wat van de wereld zien… er zijn er vast genoeg onder jullie die begrijpen waarom ze het leven op deze manier zo aantrekkelijk vindt.
Aangezien haar verblijf niet zo lang was als de vorige keer heb ik wat minder foto’s, máár als ‘goedmakertje’ is de volgende post een streetstyle post met foto’s die Yara voor mij in Londen maakte!
De schoenenafdeling van Topshop: hier zou ik dus echt als een kind in een snoepwinkel zijn.
Het is dat ik toch geen make-up mag dragen, maar anders móest en zou ik dit jaar nog naar Boots: wat een beauty walhalla, zag ik aan de hand van de foto’s.
“Alles wat je niet mag, wordt een obsessie”, zeggen ze weleens toch? Ik ben helemaal niet zo’n zoetekauw, maar door mijn dieet mis ik toch wel guilty pleasures als deze.
Voor deze foto geldt hetzelfde.
Al van jongs af aan ben ik bang voor de ‘gab’, eeeuh ‘gap’ (ik schreef het verkeerd in deze post).
Een bewijsje dat ze er echt geweest is.
Eén van de dagelijkse bezigheden: ‘chillen’ in het park met hostel-genoten.
“In elk stadje een ander schatje” geldt voor Yara in de vorm van lichaamsversiering: in Londen liet ze een anker zetten met witte inkt. Witte inkt vind ik persoonlijk echt prachtig.
Ruben kwam een weekje langs…
…en scoorde echt een geweldige vintage trui met katten erop!
Een uitgaansfoto met… kleurtjes!
In de categorie just saying.
Wat vonden jullie van deze post? Willen jullie na haar volgende trip (die ligt nog niet vast, maar Berlijn is een grote kanshebber) weer een reisrepo zien?
Foto’s door Yara Verheij en voor fashionisaparty.com.
Iets anders dan anders. Niet binnen het mode en beauty thema, ook niet over mij (ik houd helemaal niet van reizen), maar over Yara. Degenen die mij al langer volgen weten waarschijnlijk nog dat zij eerder veel outfit foto’s van mij maakte, en ik schreef er een post over toen ze naar Noorwegen vertrok.
Yara is mijn beste vriendinnetje, maar één ding hebben we niet gemeen: ik wil altijd weten waar ik aan toe ben, Yara liever niet. Dus wat doet Yara: ze reist zo’n twee jaar op en neer naar plekken die haar leuk/interessant/grappig/origineel of iets anders lijken, en leidt daarmee een zo ‘willekeurig’ mogelijk leven. Wel zien waar ze begint, wel zien waar ze uitkomt. Zoiets.
Haar reis naar Noorwegen was echter niet zo heel spannend, want ze trok niet rond, maar werkte er op een boerderij. Als ik dit schrijf, vraag ik haar voor de honderste keer: ‘Waarom ook alweer?’. Haar antwoord is haar favoriete antwoord en haar soort van levensmotto: ‘Omdat het kan’.
Van oktober 2011 tot half februari 2012 was ze in Noorwegen, in de buurt van Stranda (voor de geïnteresseerden) in een gezin met een jong meisje, waar ze meehielp op het boerenbedrijf, maar ook als een soort hulp in huis functioneerde. Ze melkte de koeien, kookte het eten, maakte foto’s van de kat, ging met het gezin mee een weekend naar Oslo (met het vliegtuig!), en maakte een heftige storm mee. En nog veel meer natuurlijk.
Voor degenen die al willen reageren: ‘fijn voor je dat ze er weer is!’, deze week vertrekt ze alweer naar Londen.
Maar nu eerst nog even de beelden uit Noorwegen. Via de social media stelde ik jullie de vraag of jullie het leuk vonden wat ‘willekeurige’ foto’s te zien van haar reis. Gewoon, omdat het een keer iets anders is dan jullie hier gewend zijn. De antwoorden die ik kreeg waren positief, dus bij deze.
Natuur, voor de liefhebbers.
Als ik aan Noorwegen denk, denk ik aan kou. Dat bleek best onterecht, want het is hier deze winter kouder geweest dan daar, maar deze ijspegels zien er toch niet echt aangenaam warm uit.
Oreocake!
Op een boerderij werken betekent ook: kalfjes ter wereld brengen.
In een werkoverall.
Een overlevingspakket van papa en mama.
Eén van de duizend foto’s van de poes.
In ‘Cubus’, een keten in Noorwegen…
…met deze niet verkeerde quote.
In de H&M in Noorwegen hebben ze, net zoals in Zweden, allerlei verschillende merken make-up bij H&M. Vreemd hè?
De schaapjes voordat ze het aflegden.
Boeeeeeeh.
Een hoeveelheid-sneeuw-indicatie.
De storm rond Kerst vernietigde echt een heleboel, zoals je ziet.
Het buitenland betekent voedsel-experimenten. Dit is een chocoladereep met een soort jelly vulling. Best lekker.
Het eerste wat Yara deed toen ze thuis kwam, was haar haar roze verven… een mooie afsluiter van deze reportage.
Leuk, een keer iets anders? Of kan het je niet echt boeien?
Foto’s door Yara Verheij.
Wie bijvoorbeeld wel eens in Spanje of Italië op vakantie gaat (en daar dan in een grote stad komt) zal de keten ‘Stradivarius‘ wellicht kennen. Ik ken de keten daar zelf niet van, maar ik ben fan van zusterketens als Bershka, ZARA, Pull & Bear, dus ja… ook ik ken Stradivarius (mede dankzij Yara, die als echte fan terugkwam nadat ze een paar maanden in Italië had gewoond).
Ik heb er al een paar keer van gebaald dat de Stradivarius webshop niet naar Nederland verzendt. Ze hebben ook al geen fysieke winkels in Nederland, dus kom op: doe niet zo kinderachtig. Gelukkig is in dat eerste nu verandering gekomen: gisteren las ik op BILLIE ROSE dat óók Nederland vanaf nu gebruik kan maken van de Stradivarius webshop.
De webshop/het assortiment is helemaal in de stijl van wat we van haar zusjes gewend zijn. Ik moet dan ook eerlijk zeggen dat objectief gezien Stradivarius niet zo heel veel toevoegt aan die zusjes. Maar hé: méér van wat goed is, is beter toch?
Ik zette een paar leuke Stradivarius items voor jullie op een rij.
€79,95
€17,95
€29,95
€39,95
€39,95
€79,95
Handig om te weten: verzendkosten naar Nederland bedragen €3,95 voor standaard verzending en betalen kan er met Payal en Creditcard.
Herken je trouwens de eerste schoenen van deze post? De meningen zullen er niet over verschillen dat het die-hard look-alikes zijn.
Wat vind je van de schoenen en de andere items? En kende je Stradivarius al?
Ik besteed met niets of niemand zoveel tijd als met mijn laptop. Een ding dat al langer bestond dan mijn blog en waar ik de afgelopen jaren dan ook al verschillende keren “uit ben gegroeid”. Het ding moest immers van MSN-gesprekjes-voerder/digitaal notitieblok meegroeien tot het praktisch zijn van een bedrijf. Zo hing het arme ding sinds een jaar aan slangen en kastjes (aka harde schijven), want geen mens die zo idioot veel foto’s heeft als ik. Met dat groeien kreeg mijn laptop het steeds moeilijker, dat was te merken. De hitte tijdens de hittegolf kon ie totaal níet aan, net zoals het in het ommezien geopend hebben van twintig tabbladen, net zoals erop werken als er tegelijkertijd foto’s naar geupload moesten worden, etcetera. Ik besloot dat ik mezelf beter wat stress kon besparen door niet te wachten totdat mijn laptop definitief het loodje zou leggen, door nu maar vast over te gaan op een nieuwe.
Die ‘nu maar vast’ was ongeveer twee maanden geleden. Sindsdien heb ik ongeveer een nieuwe laptop. Wel heeft de nieuwe een klein maandje in de doos gezeten voordat ik ‘m uitpakte, ben ik bang. Waarna het nog een klein maandje duurde voordat hij voor het eerst de wereld buiten de laptoptas zag, ben ik ook bang. Ik heb namelijk overduidelijk de apparaatangstgenen van mijn vader geërfd (jep, vandaar ook dat ik waarschijnlijk nog geen tablet heb en geen televisie zou willen). Nee, ik ben geen dame die een foto van haar nieuwe laptop met ‘Beauty <3’ eronder Facebookt (Miss Camilla did). Persoonlijk vind ik niets zo lelijk als apparaten.
Maar dat was niet de enige reden waarom ik mijn newbie in haar doos liet verstoffen. Verder ook nog omdat ik vind dat zo’n ding véél te veel geld kost. En ik mezelf nog enigszins voor kan houden dat ik dat niet heb uitgegeven als ik doe alsof het ding er gewoon niet is. Ja, ik weet wel – zoals mijn vader zegt- dat het ding me omgerekend maar zo’n euro per dag kost als ik er een paar jaar mee doe (en dat bijvoorbeeld de ‘cost per wear’ voor het gemiddelde paar schoenen in mijn kast echt véél hoger ligt dan dat) maar oh, wat had mijn modehartje graag een paar idioot mooie schoenen gekocht van die euro’s.
Verder stond mijn laptop daar maar in haar (of zou het een ‘hij’ zijn?) doos te staan omdat ik uit ervaring weet dat het ding uitpakken automatisch leidt tot huilen, krijsen, gillen en haren uittrekken van mezelf. En inderdaad: toen ik eenmaal de moed had verzameld (oké, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik die niet had, Yara heeft ‘m voor me uitgepakt, aangezien zowel vriend als pa last hebben van nog veel ergere gradaties van mijn techniekprobleem), stuitte ik van het ene probleem op het andere. Van simpele dingen als dat ik mijn mail niet goed kreeg ingesteld, waardoor ik niet eens mijn spamhaal binnen kon halen, en alle opnieuw in te voeren wachtwoorden (wat was het ook alweer…?) tot het feit dat foto’s er heel anders (oké, beter en helderder) uitzien op het nieuwe scherm waardoor ik de eerste dagen totaal mijn oriëntatie kwijt was bij het bewerken van foto’s – iets waar ik toch al niet zo’n held in ben.
Dan zijn er nog van die startersinstellingen (LET OP: U KUNT DIT LATER NIET MEER VERANDEREN) waarbij ik nooit weet, al sla je me dood, voor welke optie ik moet kiezen en het feit dat het een hele dag blijkt te duren om de foto’s van de ene laptop naar de andere te kopiëren, waardoor ik bij állebei een dag geen toegang tot mijn foto’s had (ja, dat is lang voor mijn doen). Oh, en vergeet de irritante ontwenningen als een nét iets anders toetsenbord niet, die me nog steeds de hele tijd laat **-en als ik wil Backspace-en.
Het is altijd al zo geweest dat ik niet blij werd van apparaten. Printers waar je de cartridges niet in krijgt zonder dat ze lekken, smartphones waarbij de Wifi het om de haverklap weigert te doen, geheugen dat op het verkeerde moment vol is, virussen die plots om de hoek komen zetten… En wat dacht je van een grafische rekenmachine, wiens hart het begeeft tijdens je wiskunde examen (nee, dat laatste is niet echt gebeurd, maar was een te goed horrorscenario om niet te noemen)? Oh en ik kan me een traumatische verjaardag herinneren, waarop ik net een nieuwe telefoon had. Iedereen bleek zich de hele avond over dat toen nog fancy ding te buigen, waarna ik me in een hoekje alleen zat te vervelen. En zelfs met een föhn – een apparaat dat toch behoorlijk in mijn straatje ligt- krijg ik nog ruzie: vorige week elektrocuteerde ik mezelf bijna met het ding.
Tóp hoor, zo’n nieuwe lap. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar de volgende keer dat ik aan een nieuwe ga, hoop ik van hárte dat ik rijk genoeg ben om iemand in te huren die tegen de laptop terugzegt: “JAWEL HOOR, IK KAN DAT LATER BEST VERANDEREN”, iemand die 24/7 al mijn wachtwoorden onthoudt (en gelijk ook maar op tijd verandert, gezien de Instagram hack) en niet te vergeten iemand die me troost als ik moet huilen.
Foto’s door mij.
Over rood haar gesproken: ik heb altijd verkondigd dat felrood haar niet door een drogisterijpakje te creëeren is. Daar lijkt echter nu toch echt verandering in te zijn gekomen… Yara heeft vorige week haar haar geverfd met Garnier Nutrisse Ultra Color in 7.64 Nectarine en het is hártstikke rood. Ik vind de kleur echt te gek!
Blijkbaar kan het dus wel tegenwoordig -je haar felrood verven door middel van drogisterijverf- en eigenlijk sta ik daar niet héél erg van te kijken. Het leek me namelijk een kwestie van tijd voordat goedkopere verf even fel zou kunnen uitpakken als professionelere verf (ja, ik weet dat er bij bijvoorbeeld afro winkels al langer felle haarverf te koop is, maar dat is iets anders dan bij reguliere drogisterijen, vind ik). Echter, zo goedkoop was Yara’s verfbeurt ook weer niet: ze heeft vier pakjes gebruikt om de kleur overal ongeveer even dekkend te krijgen. Ik ben heel benieuwd hoe lang de kleur zal houden.
Op YouTube vond ik nog twee reviews van deze haarverf: hier en hier.
Hopelijk hebben jullie iets aan deze tip! Heb jij je haar wel eens met drogisterijverf geverfd? Of doe je dit altijd?
Foto door mij.
