De afgelopen week heb ik de laatste hand gelegd aan de “make-under” van mijn garderobe. Iets waar ik mee begonnen ben toen we mijn kamer veranderden aan het begin van dit jaar en iets waarvan ik zelf niet (en jullie dus ook niet) dat ik er mee bezig was. Nu de make-under achter de rug is, realiseer ik me pas dat die er geweest is. Iets wat volgens mij vaker gebeurd met processen.
Toen ik de opleiding tot imagostyliste deed heb ik het bij anderen gezien, die processen, dus wel zo leuk dat ik nu ervaringsdeskundige ben van zo’n proces. Bij de mensen waar ik mee te maken had tijdens mijn opleiding ging hun proces bijvoorbeeld om afvallen, weer meer aandacht aan het uiterlijk besteden (na bijvoorbeeld de geboorte van een kind of een andere periode waarin je jezelf wegcijferde) of durven je vrouwelijke kant te tonen (bij vrouwen waarbij deze kant bijvoorbeeld gekleineerd is).
Echter, er waren ook mensen die zich helemaal niet realiseerden dat ze aan een proces begonnen (zoals ik dus). Mensen die niet alleen hun garderobe een make-over wilde geven, maar ook hun mentale gesteldheid. Ze waren niet alleen toe aan afscheid nemen van oude kleding, ook aan afscheid nemen van oud verdriet. Die twee werken perfect samen: afscheid nemen van mentale ballast betekende ook vaak automatisch afscheid nemen van kilo’s (die kilo’s zijn vaak emoties) en daarmee afscheid nemen van oude kleding. Zo waren ze ineens begonnen aan een proces van afvallen, zonder dat ze doorhadden ermee gestart te zijn.
Bij zo’n proces geldt: je kunt in één dag iemand een andere outfit aantrekken, maar iemand heeft veel langer dan één dag nodig om te wennen aan een nieuw figuur (je ziet nog steeds je oude jij in de spiegel) of aan meer aandacht aan jezelf besteden (iemand zal in eerste instantie de neiging hebben terug te vallen in oude rollen en patronen van bijvoorbeeld verzorgende voor man en/of kinderen). Oftewel: vanaf het moment dat je je realiseert dat je iets wilt veranderen (voor mij was dat een opgeruimdere, overzichtelijkere, schonere en nettere leefomgeving) kunnen we dit praktisch soms snel realiseren, maar hebben we mentaal vaak meer tijd om afscheid te nemen van oude patronen, emoties en gedragingen. Zo ging het ook bij mij: mijn kamer werd “verbouwd” in drie weken, maar nu pas -na een half jaar- heb ik het gevoel dat alles op zijn plek valt.
Dat wat dan precies op zijn plek valt? Dat ik volwassen word. Ik ben het officieel al anderhalf jaar, maar zoiets zit ‘m niet in een getal, is – nu we het er toch over hebben- ook een proces. Bij volwassen worden hoort voor mij dat ik meer verantwoordelijkheid neem voor mijn leefomgeving (niet meer alles vol zet waardoor ik het niet meer kan schoonmaken) en daarmee meer respect voor mezelf heb (willen leven in een prettige omgeving is ook een kwestie van eigenwaarde).
Echter, ik had het over een make-under van mijn garderobe, niet de verbouwing van mijn kamer. Die make-under is een bij-proces dat er tussendoor is geslopen; tussen de “verbouwing” door. Door de nieuwe inrichting en mijn doel om mijn kamer leefbaar te maken, moest ik selectief zijn in wat ik wilde houden en wat niet en dat heeft iets bij me in gang gezet, merk ik: nadat ik de afgelopen maanden stukje bij beetje al meer en meer kleding had “weg gedaan”, heb ik vorige week nog eens driekwart van mijn kleding en schoenen in zakken gedaan.
Van het ene op het andere moment voelde het als balast, al die spullen. Kon ik letterlijk tussen de panty’s de panty niet meer vinden. Ik kreeg ineens het gevoel: ik leef maar één keer en wil in dat leven dragen waar ik écht blij mee ben, niet dragen waar ik (toch) niet zo heel blij (meer) mee ben waardoor ik niet meer toekom aan waar ik echt blij mee ben. Over verantwoordelijkheid nemen en eigenwaarde gesproken: ik realiseerde me ineens dat ik wil dat mijn leven, en dus ook mijn garderobe, kwaliteit heeft. Kwaliteit niet zozeer in de materialitische zin van het woord (het stofje van een trui), als wel in de symbolische zin van het woord (of ik waarde hecht aan een stuk).
Alleen al in mijn tweede kledingkast maakte ik o.a. méér dan één stang leeg.
Terwijl al die zakken, hopen en dozen daar stonden, klaar om afgevoerd te worden naar de “opslag” schoten de tranen gewoon in mijn ogen. Omdat ik wist dat ik iets afsloot en aan iets nieuws begon en dat vind ik mooi. De afgelopen jaren heb ik ervan genoten dat ik zoveel kleding en schoenen heb kunnen hebben; ik kijk daar absoluut op terug als verrijking en niet als iets wat ik anders had moeten doen of wat oppervlakkig is. Ik vind het niet zonde dat ik nu zoveel “weg” (het gaat niet letterlijk weg) doe.
Wat ik had heeft er namelijk voor gezorgd dat ik tot in den treure heb kunnen experimenteren en proberen in mijn outfits en alles heb kunnen halen uit het ontwikkelen van mijn stijl. Ik zei tegen erover tegen mijn vader: “Die schoenen, die voelden als Barbiepoppen. Ik heb nooit met Barbie’s gespeeld, maar wel altijd al met schoenen”. Dus al die kleding en schoenen: ze hebben me laten leren, maar ook de serieuze ‘ik’ speels gehouden. En nu is het tijd om afscheid van ze te nemen.
Iets wat je je misschien afvraagt: krijg je nu andere outfitposts te zien? Nee, ik geloof niet dat jullie van deze persoonlijke ontwikkelig van de ene op de andere dag veel zullen merken. Zoals ik al zei: een proces gaat niet over van de ene op de andere dag. En ik heb nog meer dan genoeg kleding en schoenen over om meer dan genoeg af te kunnen wisselen. Wel denk ik dat – zonder dat mode minder een feestje wordt, uiteraard-, mijn stijl langzamerhand iets volwassener zal worden, als gevolg van deze make-under. Echter, dat is alleen maar in lijn met de ontwikkeling die er al was: mijn stijl ís al stukken rustiger en volwassener geworden de afgelopen vierenhalf jaar. Dat lijkt me niet vreemd, als je na zestien, zeventien, achtien en negentien geworden bent.
Een andere bijkomstigheid is dat ik jullie nu kan garanderen dat ik ongeveer zo lang ik leef de Suz shop zal kunnen aanvullen (iets wat het proces nog een beetje heeft versneld: het is een goed gevoel dat ik alles een goede, nieuwe bestemming kan geven). Dus, mocht je vandaag, morgen of volgende week niets te doen hebben, doe me een lol en maak een beetje plaats ;-).
Foto’s door mij.
In mijn tweede kledingkast vind je -logisch, logisch- alles wat je in mijn eerste kledingkast niet zag. Dat zijn bijvoorbeeld blousjes, jurkjes, broeken, maillots en panty’s, ondergoed en sokken, sjaals, zonnebrillen en nog wat rokjes. Zoals je ziet is ook deze kast weer heerlijk kleurrijk: ik word er blij van als ik deze foto’s zie.
In deze kast heb ik zowel hanggedeeltes als schappen als manden: ik vind de afwisseling van die drie echt ideaal.
Voor mijn gevoel heb ik in mijn andere kast de meer basic items en in deze kast de wat meer opvallendere items. Dat gaat niet helemaal op, tussen mijn jasjes in mijn eerste kledingkast zitten bijvoorbeeld ook opvallende stukken, maar ik denk als je de foto’s van de twee kasten vergelijkt dat je wel begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb helaas weer geen goede overzichtfoto kunnen maken i.v.m. het niet genoeg afstand kunnen nemen van mijn kast, maar ik heb wel de afzonderlijke delen voor jullie gefotografeerd.
Je leest nu het laatste deel van de posts over mijn kamer. Nogmaals: heb je de andere delen allemaal al bekeken? Nog even op een rijtje:
het ‘everyday’ laatje,
het ‘not everday’- en nagelproductenlaatje,
de schoenen,
het lipstick- en lipglosslaatje,
de boeken,
de sieraden,
de nagellak,
haarproducten en -accessoires en
kledingkast 1.
Is dit wat je verwacht had van kledingkast no. 2?
Foto’s door mij.
Eíndelijk ga ik jullie, nadat het me zoveel gevraagd werd, mijn kledingkast(en) laten zien. Ik heb het beste (dat hoop ik tenminste, dat je dat vindt) voor het laatste bewaard en wil met mijn kledingkasten de posts over ‘Mijn kamer‘ afsluiten. Jullie hebben niet alles van mijn kamer gezien, maar het meeste en belangrijkste denk ik wel.
In mijn “nieuwe” kamer (tussen aanhalingstekens, want als ik niet uitkijk is ie alweer een half jaar oud) heb ik twee kledingkasten met schuifdeuren. Van Ikea, maar inmiddels niet meer verkrijgbaar want ze zouden in april uit het assortiment gaan en ik kan ze nu inderdaad niet meer vinden op de site. Ze zijn wit, hebben drie schuifdeuren en de middelste van de drie is een spiegel. Ik vind ze een beetje gammel en ik blijk schuifdeuren toch wat minder handig te vinden dan ik verwacht had (mouwen e.d. zitten constant tussen de deuren!). Ik wil verder zeker niet klagen: ik heb in deze twee kasten veel meer ruimte (zeker omdat mijn schoenen er niet in hoeven) dan toen bijna al mijn kleding in mijn schoenenkast zat.
In deze kast vind je mijn jasjes, vesten, truien, effen t-shirts en longsleeves (ik zou me echt geen kledingraad weten zonder hen!), sportspullen, een deel van mijn rokjes en shorts en mijn mutsen en andere hoofddeksels. Misschien valt de hoeveelheid je mee, misschien niet: feit is dat ik regelmatig dingen weg doe en dat ik dan ook vaak van mensen hoor dat mijn hoeveelheid kleding ze meevalt. Zoals je ziet ligt het trouwens allemaal niet kaarsrecht: dat is niets voor mij.
Hopelijk zijn de foto’s niet te verwarrend, omdat de spiegel ook zo’n beetje de hele rest van mijn kamer weerspiegelt. Het geheel kon ik maar moeilijk op de foto krijgen omdat mijn kamer niet zo heel groot is en ik dus niet zoveel afstand kan nemen. Ik hoop dat jullie door mijn beschrijving en de foto’s voldoende een beeld hebben.
Wanneer mensen mijn kledingkast bekijken, hoor ik vaak dat het opvalt dat ik zoveel kleur heb en dat vind ik altijd erg leuk om te horen. Kleur vind ik vrolijk (voor het geval je het nog niet wist…)!
Binnenkort zie je wat er in mijn tweede kledingkast hangt en ligt!
Hoe ziet jouw kledingkast eruit?
P.S. Heb je de andere delen van mijn kamer al bekeken? Het ‘everyday’ laatje, het ‘not everday’- en nagelproductenlaatje, de schoenen, het lipstick- en lipglosslaatje, de boeken, de sieraden, de nagellak en mijn haarproducten en -accessoires?
Foto’s door mij.
Als het op mijn haar aankomt geloof ik in ‘less is more’. Waarmee ik wil zeggen: ‘less haarproducten, mooier haar’. Ik ben een groot fan van haarlak, maar alleen als ik mijn haar echt wil stylen en dus op een bepaalde manier wil laten zitten: als je je haar gewoon mooi wilt laten vallen heb je volgens mij niets meer nodig dan een goede shampoo en conditioner (liefst van de kapper) en een goed kapsel.
Ik probeer mijn haar twee keer per week te wassen, maar doe dit het liefste nog wat minder vaak. Op de eerste plaats omdat ik het stom werk vind en op de tweede plaats omdat voor mij geldt: hoe minder vaak ik mijn haar was, hoe minder snel de kleur uit mijn haar gaat.
Om mijn haar toch de hele week mooi te houden/leuk te laten blijven zitten, probeer ik het als ik het net gewassen heb los te dragen en tegen het einde van de ongeveer vier dagen het in een knot, vlecht, of andere creatie te doen waarbij ik haarlak of andere stylingproducten gebruik. Van haarlak wordt mijn haar echt vies en dus wil ik het daarna graag wassen. Bovendien gaat mijn haar steeds minder mooi zitten van zichzelf, naarmate ik het langer niet gewassen heb, en is haar juist steeds makkelijker vast te zetten naarmate het langer niet gewassen is.
In deze post zie je niet alleen mijn haarproducten, maar ook een glimp van mijn haaraccessoires. Niet de petten en mutsen (die reken ik daar niet onder), maar wel haarbandjes, haarcuffs, haardonuts, etc. Oh. en mijn styling tools niet te vergeten! Een cheap ass Hema föhn en Carmen krultang die ik graag nog eens zou vervangen, de wafeltang waar ik heel blij mee ben en een CHI stijltang: mijn holy hairpleasure.
Mijn haarlak, mousse e.d. kies ik eigenlijk altijd vrij willekeurig. Mijn serum heb ik wel het liefste van CHI, al is het maar omdat die zo ont-zet-tend lekker ruikt. Shampoo’s, conditioners en haarmaskers vind je hier niet: die staan in de douche. Verder heb ik nog een voorraad mousses, haarlakken, droogshampoo’s, UV-licht beschermers e.d. op voorraad staan: ook die staan niet op de foto.
Waar bestaat jouw ‘haarcollectie’ uit? Heb je (veel) haaraccessoires, stylingproducten en/of stylingtools?
Foto’s door mij.
Toen ik afgelopen weekend mijn nagellak inruimde in de Ikea Helmers die ik daarvoor nog over had, dacht ik twee dingen:
1. Ohja, zoveel was het.
2. Toch jammer dat ik nu kunstnagels heb.
Met dat laatste ben ik nog steeds erg blij, want altijd maar nagellak móeten dragen om mijn nagels mooi te houden (dat legde ik hier uit) was niet zo leuk en bovendien vond ik dat er alles bij elkaar in dat lakken/drogen ook veel tijd ging zitten. Echter, toen ik al die kleurtjes weer in mijn handen had, begon het toch weer te kriebelen om te gaan “kwasten”…
Mijn nagellakcollectie laten zien vind ik een beetje gênant, want nadat ik op mijn schoenencollectie en sieraden al reacties kreeg als: “Ik dacht dat ik veel had…”, voelt het alsof ik aan het pronken ben. Zo’n beetje dé reden waarom ik mijn collecties nooit eerder heb laten zien.
De reden dat ik veel nagellak heb is omdat ik a) altijd een kleine obsessie voor nagels heb gehad b) dol ben op kleurtjes, glitters en effecten (en met nagellak kun je je daar echt he-le-maal mee uitleven als je wilt) en c) omdat ik door de jaren heen officieus nagellakmerken (en misschien ook wel kleuren…) ben gaan sparen. Met dat laatste ga ik maar gewoon ophouden, want je kunt de kleur of tint zo gek niet bedenken of ik heb er nagellak van. Nu ik op het punt ben beland dat merken wel écht met iets bijzonders moeten komen wil het nog wat toevoegen aan mijn collectie, is de lol er ook wel een beetje vanaf. Ik bedoel: ik heb zo een stuk of vijftien zalmkleurige lakjes en die zijn allemaal echt wel net wat anders hoor, maar who cares?! Zowel ik als jij zien gewoon zalmkleurig.
Nou wil ik trouwens absoluut niet doen alsof ik aan mijn nagellakcollectie geen lol beleef en het alleen maar nutteloos veel loopt te zijn, want -hoe raar dat ook mag klinken- ik vind het echt geweldig om naar al die potjes te kijken. In mijn ‘oude’ kamer stonden ze uitgestald op smalle plankjes aan de muur en waren ze het eerste wat ik zag als ik ‘s ochtends opstond. En daar werd ik blij van. De reden dat dat systeem niet (meer) werkte is dat het veel te stoffig werd en elk potje één voor één wekelijks af te stoffen veel te veel werk is. Vandaar dat ze nu (helaas) zitten opgeborgen in lades. Daarnaast ga ik ze sooner or later ook echt weer allemaal dragen hoor. Erop vertrouwend dat ik mijn nagels uit mijn mond kan houden.
Houd jij van nagellak?
Foto’s door mij.
Zo tegen het einde van een seizoen is iedereen helemaal bezig met de volgende. Voor mij geldt hetzelfde hoor en logisch ook: van winter hebben we genoeg gezien (lente it is!) en vooruit kijken is bovendien erg gezond. Toch vind ik het ook een beetje jammer: dat we wel weten dat het aankomende seizoen de gladiator sandaal wellicht terugkomt in de winkels en op de straten. Dat we wel op de hoogte zijn van het feit dat we om de oren zullen worden geslagen met 80s en 90s invloeden. Terwijl er geen hond meer naar kraait wat de afgelopen winter ons heeft gebracht op modegebied. Trendwatchers, modeontwerpers en kledingwinkels kunnen ons nog zoveel voorhouden en -schrijven, het uiteindelijke straatbeeld doet wat zij wil. Zo werd de sneaker wedge wáy populairder dan Isabel Marant waarschijnlijk ooit heeft durven dromen, maar heb ik bijvoorbeeld (ondanks de 50 tinten-hype) weinig aan bondage terug gezien.
In deze post kijk ik niet alleen naar de trends van afgelopen seizoen, maar vooral ook naar alles wat er op fashionisaparty.com opvallend was. Bijvoorbeeld: hoe ging het met mijn huid, welke outfit posts waren populair en wat waren typische ‘winter 2013’ trends?
Carine Roitfeld werd met deze skibril-achtige zonnebril gespot en ik dacht dat ze na een tijdje wellicht niet meer de enige zou zijn, maar de winter en zonnebrillen blijken niet zo geweldig samen te gaan (ik zie er tenminste niemand mee…). En ik verwacht niet dat deze zomer mensen met een skíbril willen lopen: het is tenslotte zomer!
De barokprint was vooral heel populair rond de feestdagen: het is dan ook een erg chique print, vind ik. Vooral op jurkjes, en soms op een blazer, kwam ik de barokprint tegen.
Er kwamen erg veel reacties op mijn stukje over de Belgische solden, die in januari weer gehouden werd. Is zo’n systeem nou minder of beter geregeld dan in Nederland? En hoe is het openbaar vervoer van Nederland naar België eigenlijk? Jullie verschilden van mening.
“Oh, die is leuk!”, hoorde ik van alle kanten toen ik over de onesie schreef. Het kledingstuk turned pyjama werd deze winter, naar mijn idee, pas écht populair.
Ik droeg een sjaal als een vuilniszak in een outfitpost in januari en hield mijn hart vast. Tot mijn verbazing bleek het echter één van de populairste outfitposts van deze winter te zijn!
Ik noemde de zwart/witte Stella McCartney’s dé schoenen van deze winter en hoewel de meesten van jullie de schoenen nog nooit hadden gezien vonden jullie ze prachtig.
Eén van mijn ‘Wat vind jij’s’ ging over tijdschriften. Ik stelde de vraag: zijn die uit de tijd of niet? Jullie antwoord was unaniem “nee”!
Dé manier om fans te krijgen: krullen en een eekhoorntrui dragen! Nee, grapje, maar wat kreeg ik een leuke reacties op die combinatie!
Eén van de weinige events die ik deze winter bezocht werd georganiseerd door Nikkie Plessen en haar team. Achteraf bleek het een erg spraakmakende show, want er wordt nu nog gesproken en geschreven over wie, wat en in hoeverre Nikkie gekopiëerd heeft binnen haar kledinglijn.
Kan zeker een trendje van dit seizoen genoemd worden: oren op mutsen en hoeden. Jullie meningen erover waren twijfelachtig.
Winter betekent: outfitfoto’s maken met slecht weer. Hoewel ik daar 90% van de tijd erg van baal, valt het soms ook erg mee. Wanneer jullie van de hagel op mijn foto’s “dat maakt het interessant” zeggen bijvoorbeeld.
Mijn kamer kreeg een make-over: je kan het niet gemist hebben. In een aantal delen (en more to come) liet ik jullie de afgelopen weken het resultaat zien + wat er zich in mijn kamer eigenlijk allemaal schuil houdt.
Terwijl ik overtuigend zei dat ik helemaal vóór koopzondag ben, dacht ik ook: “wie niet?”. Een heleboel van jullie! Tal van tegen-argumenten kreeg ik te horen, waardoor ik er nu toch íets genuanceerder over denk.
In februari werd er een nieuw modetijdschrift gelanceerd: best prettig, aangezien er ook regelmatig verdwijnen op dit moment.
“Waarom bewaar je de schoenendozen?” was dé vraag toen ik mijn schoenen aan jullie liet zien. Sorry als het onduidelijk was, maar alle schoenen die ‘los’ staan zie je staan en van alle schoenen die in een doos zitten zie je de doos: in de dozen zitten dus inderdaad ook nog schoenen.
Helemaal geen typische ‘winter 2013’ outfit, maar wel één van mijn populairste van deze winter: boho chic.
Je kunt het moeilijk gemist hebben: deze winter was ook dé winter dat ik met kunstnagels liep. Hoewel het merendeel van jullie dat niets vindt of niet bijster enthousiast is, waren er gelukkig ook een paar dames die helemaal wild werden van mijn felgroene punten (en nog veel meer dames van mijn pied-de-poule punten!).
Ik verfde mijn haar donker en – terwijl jullie mijn rode haar altijd zo mooi vonden- krijg er nog steeds veel complimenten over. Ook ikzelf ben er blij (misschien nog wel blijer dan toen de verf er net op zat) mee.
En nog meer persoonlijk beautynieuws: ik ging voor het eerst weer make-up op mijn huid smeren. Dat was even spannend, maar na een paar weken kan ik bevestigen dat mijn huid het helemaal prima vindt. Wat een geweldig nieuws!
Zijn het de konijntjes, de staart of toch de sneakers die ik eronder droeg? Ik weet het niet, maar wat kwamen er veel lovende reacties op de ‘spikes op m’n sneakers‘ outfit!
Ik vuurde vier dames met piercings op jullie af, waarna deze dame absoluut als ‘winnares’ uit de bus kwam. Wat ik al verwachtte bleek waar: over piercings bestaan tal van meningen en ik heb ze zo’n beetje allemaal van jullie gehoord, maar de meeste zijn het erover eens dat een subtiele piercing het mooiste is.
Nicki Minaj bracht haar tweede lipstick uit! Ik voelde me erg vereerd dat véél van jullie zeiden: “Jij bent de eerste waarbij ik hem mooi vind staan”. Gelukkig maar, want ik was zeker van plan hem vaker te dragen!
Veel van mijn outfitpost locaties worden gerouleerd en/of zijn vergelijkbaar, maar soms vind ik een mooie/leuke nieuwe locatie die aan mijn vaste plekjes wordt toegevoegd. Deze winter was dat dit verlaten spoor. Helaas niet zo dichtbij, dus – aangezien ik geen rijbewijs/auto heb en afhankelijk ben van een “fotograaf”- ik kan alleen maar hopen dat ik er gauw weer eens heen kan.
Tot slot was deze winter hét seizoen dat & Other Stories haar webshop opende. Het zusje van H&M heeft vooral mooie schoenen if you ask me!
Vinden jullie het leuk vier keer per jaar een overzicht als deze te zien?
Foto credits en bron vermeldingen: zie links.
Terwijl ik deze post schrijf, realiseer ik me dat er ergens in één van de enkele dozen die nog steeds niet zijn uitgepakt nog wat meer moet zijn, maar hierbij laat ik zeker 95% van mijn sieraden zien. Mijn sieraden collectie is er óók al één waarin veel geschrapt is. Sieraden kunnen zoveel toevoegen aan een outfit en slijten zo goed als niet (dus blijven bijna altijd mooi), wat maakt dat ik de meeste al heel lang heb en er daarom allerlei herinneringen aan heb.
Sommige sieraden had ik echt al járen en vond ik zo langzamerhand dus niet eens meer mooi (denk: de welbekende uiltjes-/en klokjeskettingen, ik heb niet meer dezelfde smaak als toen ik twaalf was) en dus vond ik het ook in mijn sieradencollectie verstandig afstand te doen van een deel. Dit is wat er over bleef: net als bij mijn schoenen is het een collectie waar ik heel blij en tevreden mee ben. Afstand doen is wat dat betreft niet leuk, maar kan wel voldoening geven: wat er overblijft is een frisse collectie, waar ik zin heb om weer mee ‘aan de slag’ te gaan.
Al mijn sieraden zijn op kleur verdeeld in twee Ikea Helmers. Daar bovenop staan doosjes met sieraden uit designercollecties van H&M. Ik vind mijn sieradencollectie, samen met mijn kleding (ga ik nog laten zien) en schoenen (kun je via de link hierboven bekijken), echt een heiligdom in mijn kamer. Sieraden draag ik dagelijks en ik kan me eigenlijk amper een leven zonder voorstellen. Nee, dat klinkt te overdreven.
Ringen (heb ik er bijna geen meer van) en kettingen zitten bij elkaar in laatjes op kleur gesorteerd, armbanden en horloges zitten bij elkaar in een apart laatje en ook oorbellen zitten apart in een laatje. Even voor je eigen beeldvorming: dit en meer hing zo’n beetje allemaal aan één simpel sieradenrekje, waar het standaard oorlog was: dat begrijp je. Dit is een veel betere oplossing, kijk mee!
Draag jij vaak sieraden? Wat voor?
Foto’s door mij.
Ik heb al vaker verteld dat de ambitie er is, maar ik er niet echt prioriteit aan geef: lezen. Mijn boekenverzameling is dan ook bescheiden en bestaat voor een groot deel uit boeken die ik uit de Albert Heijn kortingsbak heb meegegrist voor €4,-, met het idee dat ik in ieder geval genoeg leesmateriaal zou hebben wanneer ik op een zeker moment wél de leeskriebels zou krijgen.
Verder heb ik veel mode- en dat soort boeken (verrassing, haha!). Een paar uit het Stenen Tijdperk (de 90s bedoel ik daarmee), die ik tijdens de opheffingsuitverkoop van de Slegte niet kon laten liggen omdat ik simpelweg dacht: ‘Dat is toch enig voor mijn kleinkinderen later? Dat ik kan zeggen: toen ik geboren werd, liepen de mensen er zo bij’. Ook een paar nieuwere hoor. Van The Sartorialist bijvoorbeeld. See it for yourself:
Ik ben echt dól op modeboeken, zucht. In Stockholm was een winkel waar ze zoveel geweldige hadden en waar ik zo graag nog eens terug wil nadat ik de loterij gewonnen heb. Of er nou geen plaatje of geen tekst in te bekennen is: ik houd ervan.
Met mijn boeken doe ik dus helaas veel te weinig (ter compensatie zorg ik voor veel te lezen in deze post, zoals je merkt). Ik maakte een frisse leesstart met Alles Wat Er Was in februari, omdat in januari veel tijdschriften januari/februari nummers zijn. Daardoor had ik even wat minder tijdschriften te lezen en wat meer tijd voor een boek. Inmiddels ligt er echter weer een stapel van een stuk of vijf tijdschriften naast mijn bed en om die op tijd (voor de volgende editie) door te werken kost me al moeite; laat staan dat ik er ook nog een boek naast heb. Nou wil ik niet doen alsof ik er het slachtoffer van ben tijdschriften te moeten lezen: ik vind het heel erg leuk en ik lees ze allemaal van A tot Z. Het liefst ook maandelijks opnieuw de colofons (daarom vind ik het ook zoveel tijd kosten). Conclusie: iemand nog tips voor het tijd maken van lezen? Ik faal er hopeloos in. Wat zeg je? De colofons overslaan? Oké, dankje.
En dan te bedenken dat ik als kind van tien al 16+ boeken las en bijna één boek per dag: ik verslond boeken, kreeg niets anders op mijn verjaardag en het maakte me erg goed in taal (wat tot mijn grote spijt inmiddels weer erg is verwaterd) én in mezelf vermaken. Ik ben zelfs op mijn elfde voorleeskampioen van Den Bosch (en omstreken!) geweest omdat ik blijkbaar niet alleen goed kon lezen, maar ook kon voorlezen (heb nog gegoogled op een krantenbericht, maar Den Bosch was blijkbaar toch niet (inter)nationaal genoeg). Jaha, wisten jullie niet hè?
Hoe is jouw boekenverzameling? Wat is er vooral in te vinden?
Foto’s door mij.
