logo


vierkante vissenkom

13 May 2012

Schrijfgraag – Te groot voor de poppen, te klein voor de liefde

Zo af en toe schrijf ik in de rubriek ‘Schrijfgraag’ over onderwerpen die niet per se met mode en beauty te maken, en waar wat meer schrijfwerk bij aan te pas komt.

“Zusjes verjaardag komt eraan. Een sjaal ligt al maanden voor haar in de kast, maar ik ben nog niet tevreden. Ik wil iets wat ze écht cool vindt. Niet net zo cool als alle andere kledingstukken in haar kast, maar anders. Iets waar ze een vlammetje van haar hart krijgt. Ja, ík zou dat gerust kunnen krijgen van een sjaal. Maar meisjes van dertien…”

…zijn te groot voor de poppen, te klein voor de liefde. Zitten overal tussenin, moeten hun grote passie nog vinden. Zijn aan de andere kant niet meer blij te maken met een zitzak, die ze – als ik het me goed herinner- voor haar vierde of vijfde verjaardag kreeg. Onzeker dus, en zoekende. Zo’n meisje wilde ik iets geven waar een beetje troost uit te halen valt, wat ze het gevoel maakt dat ze iets zíjn, kúnnen en dóen. Juist, ik had mezelf nogal een taak opgelegd.

Het gevoel ergens voor te zorgen en op te passen, alsof het m’n kindjes zijn: dat gevoel heb ik bij mijn huisdieren, en dat was eigenlijk het gevoel waar ik naar op zoek was, wat ik mijn zusje ook wilde geven. Zus beleeft dieren niet zols ik, maar wordt wel er wel erg blij van. Haar interesse is simpelweg veel breder dan dat van mij, dus dieren zijn  zeker niet het enige waar ze aandacht aan wil besteden. Maar ja, dieren houden wordt wel lastig als het bijbehorende verantwoordelijkheidsgevoel hier en daar nog ontbreekt (ik spreek uit ervaring). Bovendien is ze astmatisch. Een dierentuin zoals ik die op mijn kamer houd is voor haar dus geen optie en de woonkamer is ook verboden terrein voor een huisdier, want vader is allergisch. Ik besloot haar wat meer ‘deel te laten nemen’ aan mijn dieren, zonder dat ze een deel van mijn verantwoordelijkheid over zou moeten nemen. Zusje is dol op mijn konijnen Big & Betsy, dus was mijn idee om een enorme poster te laten printen met een foto van hen erop voor op haar kamer. Het formaat dat ik in mijn hoofd had (formuut muur) vond ik helaas veel te prijzig. En kleinere poster vond ik meer een wannabe fotolijstje. Als je het doet moet je het goed doen, toch?

Net toen ik de moed had opgegeven, en bedacht had dat ik maar gewoon de laatste Essence limited edition leeg zou kopen die ze hooguit één keer zou gebruiken – waarna ze in een vatsige make-upbak terecht zouden komen, stuitte ik ineens op iets.

Zo werkt dat als je ‘vastloopt’. Dan moet je gewoon stoppen en dan komt het naar je toe, lijkt wel. Zo werkt dat bij mij in ieder geval vaak. Accepteren dat je vastloopt is vaak de beste oplossing tegen de ‘opstopping’.

Ik stuitte dus op iets, en wel toen ik mijn nieuwe agenda online aan het bekijken was: de Moleskine 18 maanden agenda (vind het nu al een ideaal ding!) op Fonq.nl (vind het nu al een ideale site, je hebt er alles!). Een vissenkom. Een vis. sen. kom. Natuurlijk!

Niet te veel ruimte, niet te veel verantwoordelijkheid, en vooral: geen stof! Ik was blij dat  ik de poster maar duur vond want díe leek nu pas wannabe. Een dier wat echt van haar zou zijn. Waar ik niet naar mag kijken, niet eens naar mag gluren, als zij dat niet wil. Dat is immers waar je van houdt als je dertien bent: ‘Het gebeurt niet als ik het niet wil’. Het leukste was nog: niet zomaar een vissenkom, maar echt een te gekke vissenkom. Ik noem het een 2012-vissenkom. Een vissenkom voor een meisje van dertien met een Yankees pet en sneakerwedges.

Zo geschiedde. De kom kwam mijn kant op en alles leek me ineens voor de wind te gaan: zusje had de dag voor haar verjaardag een ander feestje en was de hele middag en avond niet thuis. Toch werd mijn relativeringsvermogen nog even op de proef gesteld toen de postbode aanbelde. De glazen kom bleek gebroken! Hoewel de kom perfect verpakt zat, had één wand van de vierkante kom Post NL dit keer niet helemaal overleefd. What to do? Waarschijnlijk  was een nieuwe kom zo geregeld geweest, maar niet meer voor 13 mei – de dag des oordeels.

Mijn vader is een man van oplossingen. Soms denk ik weleens: ‘Ik wíl even geen oplossing. Ik wil even, héél even, stikken in mijn probleem’. Maar vaker is het verdomd handig! Zoals in dit geval dus. Mijn vader kwam met het doodsimpele idee om de kom te lijmen. ‘Líjmen?’, zei ik. Dat leek me niet echt een oplossing dat ondoorlaatbaar voor water was. Gelukkig ben ik geen klusjesvrouw, want dat was het dus wel. Tot de minuut dat je dit leest is er nog geen druppel water uit de barst gelopen.

Photobucket

Natuurlijk, een gelijmde kom is geen ideaal cadeau. Toch was ik allang blij. Nu kon ik mijn cadeau tenminste geven zoals ik deze bedoeld had, in plaats van een slakom zolang te moeten vullen met water. En weet je? Die barst valt helemaal niet op door het plastic ontwerp dat over de glazen bak heen zit. Ík was me er ongetwijfeld wel aan gaan storen, maar mijn zusje is lang niet zo kritisch. Bovendien: ik zal ongetwijfeld een nieuwe kom kunnen overleggen, dus het is maar voor een paar dagen.

Na al dat gehersenkronkel, gestress en spanning was het moment daar gekomen. De dag des oordeels dus, 13 mei. De dag dat ik iets aan mijn zusje wilde geven waar ze een vlammetje van in haar hart kreeg. Iets speciaals, en op een bepaalde manier ook persoonlijk.

Het lukte. Ze was een minuut sprakeloos en uitzinnig. Ze verwachtte het niet. Ineens begreep ik waarom papa altijd moest uitleggen dat, toen ik klein was, het niet leuk was voor mensen dat als ze me cadeautjes gaven, ik zo introvert kon zijn. Oké, dat kwam misschien ook omdat het negen van de tien keer cadeautjes waren die ik wél verwachtte (maar niet op hoopte…).

Photobucket

Ik had geen Essence lakje of het meest onoriginele cadeau ooit hoeven kopen (bodylotion!), maar ik had haar echt blij gemaakt. Kritisch als ik, ook op mezelf ben, wees ik haar meteen even netjes op de barst. Mezelf erop voorbereidend dat de vreugde met de helft zou minderen. Maar nee hoor: zusje (heerlijk optimistisch dat ze is) zag geen barst, maar een geweldige kom: “DIEU IS ECHT GAAOF!”

Photobucket
Photobucket

Sinds dat moment, vanochtend, deed ze niets anders meer dan grijzen en me zoenen geven. Totdat ik begin over die vlek in haar broek. Dan zit ze weer terug in haar rol van meisje van dertien: ‘Zeg, zo erg valt dat helemaal niet op hoor’.

Meisjes van dertien. Te groot voor de poppen, maar voor de liefde ben je nooit te klein. Zeker niet voor zusterliefde. Gefeliciteerd zus.

Heb jij wel eens een verjaardagscadeau gekregen waar je uitzinnig van werd?

De Umbra vissenkom koop je hier bij Fonq.nl voor €39,95 en is ook verkrijgbaar in zwart. Hier zie een heel handig en uitgebreid filmpje over de kom. Verzending is gratis bij Fonq en als je vóór 22:00 besteld, heb je ‘m de volgende dag al in huis (snel dus, maar in mijn geval niet snel genoeg meer). Nogmaals: ik ga er vanuit dat mijn kom echt pech heeft gehad, de kom zat compleet en stevig in tempex verpakt.  


Foto’s door mij en Jan Neman.

 

1 pages