In deze post heb ik weer eens wat foto’s verzameld which never made it to the blog. De óutfit is al wel eerder verschenen (alle outfits die ik op de foto zet worden ook daadwerkelijk gepubliceerd), maar aangezien ik véél meer foto’s maak dan ik publiceer blijven er vaak een hoop foto’s over in één van de duizend mapjes die ik inmiddels in mijn ‘Afbeeldingen’ map heb, en waar nooit meer naar gekeken wordt. Best zonde eigenlijk, aangezien mijn fotografen iedere keer weer alles uit de kast trekken om er een mooi geheel van te maken! Toch snap ik natuurlijk ook wel dat jullie niet heel veel extra kijkplezier hebben als mijn voet op één van deze foto’s wellicht drie centimeter verder naar voren staat dan op een foto die je al eerder hebt gezien. Daarom is dit vooral ook weer even een gelegenheid voor een flashback en zie je zo wellicht nog eens een outfit die je gemist hebt, of alweer vergeten was. Ik heb daarom ook voor niet de meest recente foto’s gekozen, maar foto’s tussen juli en oktober.
In de eerste editie van deze rubriek heb ik al wat meer verteld over hoe de selectie van de outfit foto’s in zijn werk gaat, maar voor wie mij nog niet zo lang volgt zal ik het nog eens doen.
Met het maken van outfit foto’s ben ik per keer zo’n kwartier tijd – exclusief de tijd dat ik soms naar een plek toe wandel/rijd. De keren dat mensen uit mijn directe omgeving foto’s maken gaat het allemaal heel vlot en routinematig, want zij weten precies hoe het werkt en (dat vooral!) hoe ik het hebben wil. In andere gevallen duurt het wat langer.
In dat kwartier schieten we zo’n 350 foto’s. Ik heb niet uigerekend of één klik per seconde uitkomt wat het kwartier betreft (vast niet, ik moet tenslotte ook nog adem halen), maar het gaat wel razendsnel. Na drie jaar kan ik aardig doorgewinterd poses aan nemen, spontaan lachen, huilen, dromen, dansen, huppelen en springen. Natuurlijk heb ik die 350 foto’s lang niet allemaal nodig, maar ik kan je vertellen dat ik heel vaak blij ben dat ik ze allemaal heb. Als mijn haar bijvoorbeeld raar zit, en ik nét de foto’s eruit kan pikken waar het wel meevalt. Andere voorbeelden zijn een behabandje die ergens bovenuit floept, een rare prop kleding bij mijn bil, een nog niet ontdekt vlekje in een kledingstuk, een scheve ketting: ga zo maar door. Ik heb niet de ambitie perfect te zijn, maar het hoeft ook niet minder flatterend dan het is.
Maar foto’s kunnen niet alleen ‘mislukken’ door mij. Ik ben geen fotograaf, en sta zelf ook niet achter de camera. Wel stel ik altijd zelf vantevoren de camera in. Achteraf blijkt dat helaas soms te licht, donker of iets anders met ‘te’ te zijn, en zijn de foto’s van mindere kwaliteit. Ook dan is het fijn nét de foto’s te kunnen kiezen die wat beter zijn.
De 350 foto’s worden standaard geschoten in de volgorde: totaalbeeld (in de praktijk ‘heel’ genoemd), bovenste helft (in de praktijk ‘half’) genoemd, close-up (in de praktijk ‘hoofd’ genoemd), details, en fragmenten (in de praktijk ‘half hoofd etc.’ genoemd). Behalve als mijn vader de fotograaf is; die doet de dingen (net zoals ik) graag op zijn eigen manier.
Daarnaast wil ik voldoende afwisseling van foto’s in de uiteindelijke outfit post, en dat is dan (naast welke flatterend zijn en van de beste kwaliteit dus) ook meteen de basis waarop ik de foto’s selecteer. Ik probeer altijd een balans te vinden tussen lachend en serieus, naar beneden kijken en omhoog, van de zijkant en van de voorkant, en ga zo maar door. Er zijn echt honderden dingen waar ik op let (maar die ik door de routine zelf ook nog amper doorheb) waar jullie waarschijnlijk nog nooit bij stil hebben gestaan.
Nu je wat meer achtergrond informatie kent, ben ik benieuwd of je anders naar deze foto’s zult kijken (klik op bovenstaande titels om de originele outfit posts nog eens te bekijken).
Heb je een favoriete look/foto(‘s)?
Foto’s door verschillende mensen voor fashionisaparty.com.
