logo




22 May 2014

Zakenvrouwtje

Gepost in behind the blog

Iedereen die full time wil bloggen: onderschat dat deel niet. Het is een deel dat veel groter en serieuzer wordt als je inkomen van je blog afhangt.

Zakelijk zijn is moeilijk. En dan bedoel ik niet zakelijk zijn, maar zakelijk zijn. Ik zal het verschil uitleggen tussen wat ik onder het ene zakelijk zijn versta en onder het andere zakelijk zijn versta.

In ‘zakelijk 1’ zijn ben ik heel goed. Dat hoor ik ook van anderen. ‘Wat een zakenvrouwtje, die vriendin van jou’, zeggen mensen dan tegen mijn vriend. En ik vertel mijn vriend rustig: ‘Kijk, zus en zo moet je dat aanpakken. Jij hebt iets wat geld waard is en dat geld moet je eraan verdienen’. En dan ga ik uitleggen hoe ik dat zou doen en hoe ik dat met mijn bedrijf doe. In ruil voor producten doe ik bijvoorbeeld zo goed als niets meer. Mijn argument naar bedrijven is simpelweg: een publicatie is geld waard, een product van jullie laten zien op mijn site is een marketing tool voor jullie, geen vergoeding voor mij. Daarmee laat ik zien wat ik waard ben en ben ik zakelijk. Vind ik niet moeilijk, vind ik juist ontzettend fijn. Het geeft me zelfvertrouwen om op te komen voor de waarde van mijn bedrijf’.

In ‘zakelijk 2’ ben ik minder goed. Dat is het zakelijk zijn wat me verdrietig kan maken, of onzeker.

Als ik iets geleerd heb dan is het wel dat zaken doen simpel moet zijn en dat je er flexibel in moet zijn. Ik hanteerde jarenlang de regel tegenover bedrijven dat hun advertorials na publicatie op mijn site niet meer worden aangepast. Dit heb ik ooit ingevoerd na slechte ervaringen met bedrijven die honderd keer vroegen of dit toch zus kon en dat toch zo, nadat een advertorial al was gepubliceerd. Terwijl ze akkoord waren gegaan met de advertorial zonder die verzoeken om aanpassingen! Dat vond ik niet tof. Ik vind dat je moet nadenken als ik je een vraag stel en niet nadat jij het antwoord hebt gegeven. Maar ja, dat vind ik en dat is een ander probleem: dat ik soms te veel vind.

Enfin, toen ik eenmaal die regel had ingevoerd was ik er ook heel consequent in: een advertorial wordt niet meer aangepast na publicatie. Zo ben ik als persoon ook, vrij rechtlijnig en consequent, dus hier voelde ik me prettig bij. Inmiddels ben ik echter ouder en flexibeler en voel ik me nog steeds prettig bij rechtlijnigheid, maar heb ik ook de wijsheid verworven dat van rechtlijnigheid meer slechts komt dan goeds. Wanneer een bedrijf iets nu dus aangepast wil zien dan pas ik het gewoon even aan. En desnoods nog een keer. Want ook al is een bedrijf akkoord gegaan met de advertorial zonder de aanpassingen, ik maak simpelweg geen reclame voor mezelf als ik onnodig moeilijk doe. En ik kan er nog zo overtuigd zijn dat een bedrijf wel bij me terug komt omdat ze míjn kleertjes nou juist zo leuk vonden, dat is natuurlijk onzin. Als ze onthouden dat ík de blogger was die moeilijk deed tijdens onze samenwerking, dan slaan ze mij een volgende keer over. Vergelijk het met een model: je kan nog zo mooi en fotogeniek zijn, als je een kutkarakter hebt dan wil niemand met je werken. Je leest het: in dit deel van ‘zakelijk 2’ zijn ben ik ondertussen al beter geworden.

Naast flexibel zijn, moeten zaken ook simpel zijn. En het wordt er in de zakelijke bloggerwereld helaas nou niet bepaald simpeler op. Neem alleen al de termen ‘gesponsorde post’ en ‘advertorial’. Op mijn blog zijn de twee precies hetzelfde en toch gebruik ik er twee termen voor. Dat ben ik gaan doen omdat het woord ‘advertorial’ een te slechte associatie had gekregen bij bedrijven en omdat bedrijven die een advertorial afnamen ten behoeve van hun link building, het woord ‘advertorial’ niet in de post terug wilden zien. Zo ben ik de term ‘gesponsorde post’ naar hen toe gaan introduceren en gaan gebruiken ter aanduiding van sommige advertorials (of gesponsorde posts, ze zijn dus hetzelfde). De term ‘gesponsorde post’ klinkt voor hen vriendelijker en toegankelijker, heb ik ervaren. Hoe vaak heb ik wel niet een bedrijf horen zeggen ‘dat hun artikel geen advertorial moest worden hoor’? Over een gesponsorde post heb ik dat nog nooit gehoord.

Hoewel de term ‘gesponsorde post’ dus beter wordt ontvangen bij bedrijven, moet ik de term ‘advertorial’ ook gewoon blijven gebruiken. Want er zijn bedrijven die de term ‘advertorial’ wel gewoon een prima term vinden en bij wie ‘gesponsorde post’ alleen maar verwarring zaait. Bovendien zegt het woord ‘gesponsorde post’ niets officieels en ‘advertorial’ wel. Een ‘gesponsorde post’ zou ook slechts kunnen betekenen dat er in de post een product voorkomt dat gesponsord is door een bedrijf, van de term ‘advertorial’ staat vast dat het gaat om redactionele content waarvoor betaald is. Ik vind het daarom belangrijk om, wanneer ik denk dat dat kan, de term ‘advertorial’ te blijven gebruiken. Ik houd er namelijk niet van om dingen op te schrijven die niet precies betekenen wat ze bedoelen en dat doe ik met de term ‘gesponsorde post’ dus wel. In ieder geval: alleen al het feit dat ik naar bedrijven toe soms bezig ben om twee verschillende termen te gebruiken voor hetzelfde, is niet simpel. En nu zijn ‘gesponsorde post’ en ‘advertorial’ nog niet eens de enige termen: ‘sponsored topic’ of ‘branded content’ betekent óók allemaal hetzelfde als ‘advertorial’.

Iets wat ook verwarrend kan zijn voor een bedrijf is dat zowel ikzelf zaken doe voor mijn blog, als het bureau waar ik bij aangesloten ben: adfactor. Met adfactor heb ik vrij duidelijke afspraken over wat zij doen en wat ik doe, maar toch kan die verdeling in de praktijk lastig zijn. Bedrijven houden niet van lastig en ook niet van verwarring. Die willen duidelijkheid. Verwarring heeft opheldering nodig en opheldering kost tijd. Tijd is geld en van geld is er altijd te weinig. Dus wordt verwarring uit de weg geruimd, dus wordt een samenwerking met mijn site uit de weg geruimd wanneer deze te verwarrend wordt. Dat maakt me soms verdrietig. Als ik écht mijn best heb gedaan om een samenwerking simpel en duidelijk te houden, mijn best heb gedaan om flexibel te zijn, al veel energie heb gestoken in het tot stand komen van die samenwerking en al mijn communicatie ervaringen uit het verleden gebruikt heb om miscommunicatie te voorkomen… dan voel ik me een slechte zakenvrouw, als ik dan alsnog verwarrend ben. Dan doe ik dus iets niet goed. Dan gaat er iets verkeerd. Ook al kan ik er helaas niets aan doen dat er nou eenmaal 180 synoniemen zijn voor het woord ‘advertorial’, ik weet dat ik dan niet simpel genoeg ben geweest. Dat vind ik zo confronterend, want ik bén ook niet simpel. En nu wil ik natuurlijk niet zeggen dat mensen die goed zaken kunnen doen simpel zijn, absolutely not, maar ik denk wel dat ze goed simpel kúnnen zijn. Ik niet. En als mijn niet-simpel-kunnen-zijn me ervan weerhoudt zaken te kunnen doen, dan voelt dat… teleurstellend en alsof ik heel erg faal. Dan kan ik iets niet wat ik wel wil kunnen en dat maakt me verdrietig.

Dan nog even terug naar de vergelijking die ik maakte met het kutkarakter van een model. Voor zaken doen moet je niet alleen flexibel en simpel kunnen zijn namelijk, maar ook de gunfactor hebben. En dan moet je net mij hebben. Ik, het type dat totáál niet is van het drie keer zoenen bij ontvangst (terwijl je elkaar op straat bij wijze van spreken gewoon straal voorbij zou lopen) bijvoorbeeld. Overal en altijd drie keer zoenen gebeurt heel veel in de wereld waarin ik werk en ik voel me daar nogal ongemakkelijk bij. Ligt aan mij hoor, ik geef mijn familie al liever niet eens drie zoenen en ik wilde dat als kind al niet. Ik sta erom bekend.

Naast het feit dat ik niet zo van het drie zoenen geven ben, ben ik ook gewoon niet de meest spontane, enthousiaste, sympathieke, lieve, gezellige, sociale blogger. Want ik ben ook niet het meest spontane, enthousiaste, sympathieke, lieve, gezellige, sociale mens. En hoewel ik als blogger anders ben dan als mens, ten gunste van mijn bedrijf, kan ik mezelf niet opeens 180 graden draaien om maar die gunfactor te hebben als blogger.

Mijn kwaliteiten liggen ergens anders dan bij het hebben van een gunfactor. Zoals ik al begon: ik ben goed in een bepaald deel van zakelijk zijn. Dat houdt in dat als een bedrijf mij benadert om zaken te doen, ik het liefste zeg: is goed. Jij doet dit, ik doe dat, klaar. Sommige mensen vinden het moeilijk om zo direct te zijn, maar ik niet. Ik vind iets anders moeilijk. De stap die ik bij het zo direct zijn oversla wanneer een bedrijf mij benadert. Die stap is ongeveer als volgt: ‘hé, wat hartstikke leuk dat je contact opneemt! ik ben heel erg enthousiast over je bedrijf en vind om puntjepuntje en puntjepuntje reden ook dat jullie goed bij mijn site passen. zullen we eens telefonisch contact hebben of een keer koffie drinken om de mogelijkheden te bespreken? ik hoor graag waar jullie zoal mee bezig zijn op dit moment’. En dan houd ik voorgaande zinnen nog héél summier en bescheiden. Wil je de beste gunfactor creëren, dan moet je veel tijd en energie steken in het onderhouden van contact en het opbouwen van een zakenrelatie, veel meer dan een paar zinnen. 

Gelukkig zijn er bedrijven en mensen die ook liever die stap ‘mooie praatjes’ stap overslaan, weet ik inmiddels. Gelukkig ben ik dus niet de enige. Toch passen ook die bedrijven en mensen die stap wel degelijk toe, voor zover ik dat kan beoordelen. Omdat het de cultuur is in de wereld waarin zij en ik werken en die cultuur blijkbaar bewezen heeft effectief te zijn. En dan is het kringetje weer rond, want niets moet zo effectief zijn als zaken doen.

  • Like deze post op Facebook:
Dit wil je vast ook lezen
Reacties